PCmania ყველაფერი თქვენთვის

ვბლოკავთ რეკლამებს

G_O_G_A — Thu, 28 May 2009 07:40:48 GMT

ვბლოკავთ რეკლამებს

რეკლამები არავის გვიყვარს, მით უმეტეს, თუ ძალიან არასასიამოვნო ადგილებშია განთავსებული - მაგალითად, ფორუმის პოსტებს შორის, სიახლის ტექსტში საიტებზე და სხვა ისეთ ადგილებში, სადაც მისი ყოფნა ჩვენთვის საინტერესო ინფორმაციის წაკითხვას ან ნავიგაციას ართულებს. მოკლედ, რეკლამების მოშორება საიტის მფლობელის მეტს ყველას უხარია და თუ მაინცდამაინც სენტიმენტალური გრძნობები არ გაქვთ ამ უკანასკნელის და მისი შემოსავლის მიმართ, დაიკაპიწეთ ხელები და გავეცნოთ, რა საშუალებები აქვს Opera-ს რეკლამების დასაბლოკად.

პირველ რიგში მიმოვიხილოთ კონტენტის ბლოკერი თითოეული საიტისთვის. რეკლამის დასაბლოკად შედით რომელიმე რეკლამების შემცველ საიტზე, სადმე არააქტიურ ადგილას მიამარჯვენაკლიკეთ და აირჩიეთ Block Content. მთელი ტაბი გაბუნდოვნდება და გვერდის დასაწყისში გაჩნდება ყვითელი ხაზი მცირე ინფორმაციით და სამი ღილაკით: "Done", "Cancel", "Details".

ბლოკირება მარტივია, მიიტანეთ დასაბლოკ ობიექტთან კურსორი და მიაკლიკეთ, ობიექტზე დაიწერება "Blocked Content" (განსაბლოკად კიდევ ერთხელ დააჭირეთ ობიექტს). შეამჩნევთ, რომ ხანდახან ერთი ობიექტის დაბლოკვისას ავტომატურად რამდენიმე სხვაც იბლოკება. ეს იმიტომ ხდება, რომ Opera ცდილობს, ავტომატურად ამოიცნოს დაბლოკილი ობიექტის მსგავსი სხვა ობიექტებიც (მათი მისამართის და განთავსების ადგილის მიხედვით) და ამით შრომა შეგიმსუბუქოთ, თუმცა სრულყოფილი არაფერია და შეცდომები ხანდახან ამ ალგორითმსაც მოსდის, ამიტომ არსებობს ერთ ჯერზე მხოლოდ ერთი ობიექტის დაბლოკვის შესაძლებლობაც - თუ ობიექტზე დაკლიკებისას Shift-საც დააჭერთ, Opera აღარ ეცდება მსგავსი ობიექტების დაბლოკვას.

როცა მორჩებით წმენდას, დააჭირეთ ღილაკს Done და იხილავთ გვერდს, რომელზეც რეკლამები აღარ იქნება, თვითონ ნახავთ, რა სასიამოვნოა :-) ხანდახან ძველი ბლოკირებების მოხსნაც შეიძლება დაგჭირდეთ, ამისთვის იმავე Block Content-ში შესვლის შემდეგ უბრალოდ მიაკლიკეთ ბლოკირებულ ობიექტს ან დააჭირეთ ღილაკს Details, გამოვა ფანჯარა ყველა ბლოკის ჩამონათვალით, იქვეა შესაძლებელი მათი რედაქტირება ან წაშლა.

გასათვალიწინებელია, რომ ამ მეთოდით javascript რეკლამებს ვერ დაბლოკავთ.

მეორე გზა გრაფიკულ ინტერფეისს აღარ მოიცავს, მაგრამ უფრო ეფექტურია. როგორც შეამჩნევდით, პირველი მეთოდით მხოლოდ ცალკეულ საიტებზეა შესაძლებელი რეკლამების დაბლოკვა, თუმცა ძალიან ბევრგან შეგხვდებათ Google-ის, DoubleClick-ის, AdBrite-ის და სხვა რეკლამების პროვაიდერების რეკლამები. მეორე მეთოდი საშუალებას მოგვცემს, ყველა ცნობილი რეკლამის პროვაიდერი ერთიანად, ყველა საიტზე დავბლოკოთ.

პირველ რიგში შევდივართ პროფილში (პროფილის მისამართი იხილეთ აქ, თუ Opera-თი ხართ შემოსული) და ვხსნით ფაილს urlfilter.ini. თუ ასეთი ფაილი ვერ იპოვეთ, შექმენით და ჩაწერეთ შემდეგი (გაითვალისწინეთ, ამ დროს Opera უმჯობესია გამორთული იყოს):

Opera Preferences version 2.1
; Do not edit this file while Opera is running
; This file is stored in UTF-8 encoding

[prefs]
prioritize excludelist=1

[include]
*

[exclude]

[exclude]-ის ქვევით ვწერთ შემდეგს (თუ უკვე წერია რამე, არ წაშალოთ):

*-ad.cgi*
*-ads/*
*.2o7.net*
*.ad-*
*.ad.*
*.adbrite.*
*.adrevolver.*
*.ads.*
*.adserver.*
*.adtomi.*
*.advertising.*
*.atdmt.*
*.banner*
*.blogads.*
*.casalemedia.*
*.click*
*.doubleclick.*
*.fastclick.*
*.google.*/adfetch*
*.googleadservices.*
*.googlesyndication.*
*.kontera.*
*.linkbuddies.*
*.mochibot.*
*.overture.*
*.pheedo.com*
*.qksrv.*
*.quantserve.*
*.roar.*
*.slickkicks.*
*.tradedoubler.*
*.tradepub.com*
*.trafficzap.*
*.tribalfusion.*
*/accresults.*
*/ad.*
*/ad/*
*/ad_*
*/adbot.*
*/adc_*
*/adclient.*
*/adcouncil/*
*/adframe.*
*/adgifs/*
*/adgraph/*
*/adimages/*
*/adinfo*
*/adlog.*
*/adlog/*
*/adrotator.*
*/ads.*
*/ads/*
*/ads_*
*/advert*
*/adview.*
*/affiliates/*.js
*/banner/*
*/banners/*
*/hotfreebies.html*
*/housead/*
*/liveads/*
*/pagead/*
*/phpads/*
*/pop.cgi*
*/pop.htm
*/pops/*
*/poptest.*
*/popup/*
*/printads/*
*/redir.asp*
*/skyscraper/*
*/softad/*
*/sponsor/*
*/sponsors/*
*/tw/adt*
*120x240*
*120x600*
*120x90*
*160x600*
*234x60*
*336x280*
*468x60*
*728x90*
*_ad.js
*_ad_*
*_ads.js
*_ads_*
*_advert*
*_adx_*
*_banner_*
*_borders/*
*_superad*
*a.p.f.qz.*
*a.r.tv.*
*ad-flow*
*ad.trafficmp.*
*ad_type*
*adbot*
*adclick*
*adclix*
*adclub*
*adcycle*
*adflight*
*adframe*
*adimage*
*adknowledge*
*adlink*
*adlogix.*
*admaximize*
*admex*
*admonitor*
*adpulse*
*adrunner*
*adserv*
*adsoftware*
*adswap*
*adtomi.*
*aureate*
*avenuea*
*banner.*
*banners.*
*bluestreak.*
*burstmedia*
*burstnet*
*clickxchange*
*darkblue.*
*darkbluesea.*
*dbbsrv.*
*exitpopup*
*flycast*
*focalink*
*headerpopup*
*hitexchange*
*hitlist*
*hitsites*
*houseads_*
*i.us.rmi.yahoo.*
*imaginemedia*
*intellitxt*
*jsads*
*linkads*
*linkexchange*
*linkpopup*
*linkshare*
*linksynergy*
*media.fastclick*
*paypopup*
*popieen.*
*popme.*
*popunder*
*popupad*
*ps.interpolls.*
*radiate*
*secure.webconnect*
*smartsize_*
*spinbox.versiontracker.*
*spylog*
*subs.timeinc.*
*toolbar.google.*
*trafic.ro/*
*us.a1.yimg.*
*us.f.yahoofs.*
*valueclick*
*x.mycity.*
*z.about.*
*zdmcirc*

შეინახეთ ფაილი და ჩართეთ Opera. შედით რომელიმე რეკლამების შემცველ საიტზე და იგრძენით განსხვავება :-)

ეს მეთოდი რეკლამებს ბლოკავს რეკლამების მომწოდებელი კომპანიების ვებ-გვერდების დაბლოკვის გზით, ასე რომ, მეთოდის გამოყენებისას ვერც ამ რეკლამის მომწოდებელი კომპანიების ვებ-გვერდებზე შეხვალთ. ასევე, მეთოდი ითვალისწინებს გარკვეულ "პროაქტიულ" დაბლოკვას (სურათის ზომის, სახელის და მდებარეობის მიხედვით) და შეიძლება ხანდახან ისეთი ობიექტებიც დაბლოკოს, რომლებიც რეკლამას არ შეიცავენ (თუმცა ეს დიდად მოსალოდნელი არაა, თვითონ ავტორი დიდი ხანია იყენებს ამ ფილტრს და ჯერ პრობლემას არ წასწყდომია).

ფილტრის მართვა შესაძლებელია გრაფიკული ინტერფეისიდან, მისამართზე Tools > Preferences > Advanced > Content > Blocked Content.

წყარო www.compinfo.ge

როგორ ჩავწეროთ ვინდი ფლეშკაზე [რამდენიმე გზა]

G_O_G_A — Wed, 20 May 2009 16:57:10 GMT

მთავარი გზა ვიდეო გაკვეთილი ყველანაირი ახსნით!!

გადმოწერა up.jeje.ge დან

1.გზა

აქ რა თემებიც ვნახე მე არცერთი გამომადგა.(შეიძლება ვერ გამოვიყენე).
მქონდა პრობლემა asus eepc ზე და ვერა და ვერ დავაყენე,
ბევრი ვეძებე თუყ ცოტა ვეძებე (არადა მაინც ბევრი ვეძებე ) ჩამოვტვირთე ერთი პატარა პროგი და ევრიკა!!!
შაოლინური ცოდნა და შამანური შელოცვებიც არ ჭირდება.
ესე იგი :
1) ვიღებთ სოურსს სადაც ვინდის საინსტალაციოს ვუთითებთ, შეიძლება ODD დან იყოს სოურსი მარა უფრო სწრაფად დამაუნტებული იმიჯიდან იკოპირებს. აქვე აღსანიშნავია რომ ვინდი უნდა იყოს არაკასტრირებული პატარა ზომის და არასრულ ვინდებს არ იკოპირებს.
2)აქ ავტომატურად გამოჩნდება უსბ ასე რომ თუ რამოდენიმე უსბ არ არის ერთდროულად მიერთებული შეგვიძლია არ მივაქციოთ ყურადღება
3)ჩვეულებრივი დასაფორმატებელი სოფტია. სასურველია ჩაწერამდე ყოველი შემთხვევისათვის დაფორმატდეს (სიფრთხილეს თავი არ სტკივა )
4) უკვე იცით რაც მოხდება

იმედია ბიოსის დაკონფიგება იცით და ახსნას არ მომთხოვთ

ესეც ლინკი
http://bin.ge/file/29856/WinSetupFromUSB-0-1-1.###.html

2.გზა

ვიწერთ ფაილებს usb_prep8.zip, PeToUSB_3.0.0.7.zip და bootsect.zip;
ვუკეთებთ ზემოთაღნიშნულ ფაილებს ექსტრაქტს შესაბამის ფოლდერებში;
ვაკოპირებთ PeToUSB.eхe-ს ფოლდერში usb_prep8;
ფოლდერში usb_prep8 ვხნით ფაილს usb_prep8.cmd;
გამოვა ახალი Command Prompt-ის ფანჯარა. ვაჭერთ ნებისმიერ კლავიშს (სქრინი მოცემულია ქვემოთ);
გამოვა ახალი ფანჯარა. ვაჭერთ Start-ს. დაიწყება ფლეშკის ფორმატირება. ფორმატირების დასრულების შემდეგ ამ ფანჯარას არ ვხურავთ (სქრინი მოცემულია ქვემოთ);
ვხსნით Command Prompt-ს (Start > Run... > cmd) და გადავდივართ იმ დირექტორიაში, რომელიც შეიცავს BootSect.eхe-ს (მაგალითად, თუ ვართ C: დისკზე და BootSect.eхe იმყოფება D:\bootsect-ში, ვწერთ cd /d d:\bootsect);
ვკრეფთ bootsect.eхe /nt52 X:, სადაც X: არის ჩვენი ფლეშკის შესაბამისი ლათინური ანბანის ასო (შენიშვნა: bootsect.eхe-სთან მუშაობის დროს არ უნდა იყოს გახსნილი არცერთი ფანჯარა, რომელზეც ჩანს ჩვენი ფლეშკის კონტენტი). თუ ოპერაცია ჩაივლის წარმატებით, დაეწერება: “Bootcode was successfully updated on all targeted volumes”;
დახურეთ Command Prompt-ის (ანუ #7-ში და #8-ში რაზეც გვქონდა ლაპარაკი) და PeToUSB-ის (ანუ #6-ში რაზეც გვქონდა ლაპარაკი) ფანჯარა (არ დახუროთ usb_prep8);
მივიღებთ ფანჯარას, რომელშიც გადანომრილია სხვადასხვა ბრძანებები (სქრინი მოცემულია ქვემოთ);
ვაჭერთ 1-ს და Enter, რის შემდეგაც ვუთითებთ ჩვენი Windows XP-ის საინსტალაციო ფაილების ადგილმდებარეობას. Enter;
ვაჭერთ 2-ს და Enter, რის შემდეგაც ვუთითებთ ლათინური ანბანის იმ ასოს, რომელიც არ შეესაბამება ჩვენი კომპიუტერის არცერთ დრაივს (დავუშვათ, T). Enter;
ვაჭერთ 3-ს და Enter, რის შემდეგაც ვუთითებთ ჩვენი ფლეშკის შესაბამის ლათინური ანბანის ასოს. Enter;
ვაჭერთ 4-ს და Enter. დაიწყება პროცედურა;
პროგრამა შეგეკითხებათ, გსურთ თუ არა T დრაივის ფორმატირება. ვაძლევთ y და Enter. ფორმატირების შემდეგ პროგრამა კვლავ მოგვთხოვს Enter-ს;
დაიწყება ფაილების კოპირება ჩვენს დროებით დრაივზე (T). დროებით დრაივზე ფაილების გადატანის შემდეგ პროგრამა კიდევ მოგვთხოვს Enter-ს;
შემდეგ გამოვა ფანჯარა, სადაც პროგრამა გვეკითხება გვინდა თუ არა ფაილების კოპირება ფლეშკაზე. ვუთითებთ Yes;
შემდეგ გამოვა კიდევ ერთი ფანჯარა, რომელზე ასევე ვუთითებთ Yes;
და გამოვა კიდევ ერთი ფანჯარა, რომელიც გვთავაზობს ანმაუნთს და რომელზეც აგრეთვე ვუთითებთ Yes.

საინსტალაციო ფლეშკა მზადაა.

ფლეშკას ვუერთებთ ჩვენს Eee-ს მის ჩართვამდე. ჩართვისას ვაჭერთ F2-ს და ჩვენს ფლეშკას ვაყენებთ, როგორც First Boot Device-ს. რესტარტის შემდეგ იწყება უკვე ვინდოუსის ინსტალცია Eee-ზე. გამოვა ორი ოპცია, რომლიდანაც ვირჩევთ ქვედას (TXT) და დაიწყება ყველასთვის ნაცნობი ვინდოუსის ინსტალაციის პროცედურა. ამ დროს მნიშვნელოვანია, რომ წაიშალოს ყველა ფართიშენი (გარდა ჩვენი ფლეშკისა), რომელიც გვაქვს და შეიქმნას ერთი ცარიელი ფართიშენი სისტემით NTFS. ამ პროცედურის გავლის შემდეგ (რომელსაც თან ახლავს ავტომატური რესტარტი), გამოვა კვლავ ის „ორი ოპცია“, ოღონდ ამჯერად ვირჩევთ პირველს (GUI) და ვაგრძელებთ ვინდოუსის ჩაწერას ისე, როგორც ჩვეულებრივ კომპზე.

შენიშვნა:

ფლეშკა უნდა იყოს შეერთებული Eee-ში მთელი ამ პროცედურის მანძილზე. ანუ, სანამ არ დაინახავთ Start მენიუს, ან დესქთოფს და ა.შ., ფლეშკას ხელი არ ახლოთ;
ვისტაზე ამ ყველაფრის გამართულად მუშაობისთვის User Account Control უნდა იყოს გათიშული;
ვინდოუსის დაყენების შემდეგ First Boot Device-ად ისევ ჩვენს HDD-ს ვაბრუნებთ. მე სანამ ამას გავაკეთებდი რაღაც ერორს მიგდებდა;

3.გზა

ეს ინგლისური ტუტორიალი მეჩქარებოდა ამის შენახვა და თარგმნა ვერ მოვასწარი რაა!!

step 1:
Buy an USB Flash Drive (at least 2GB).
When you do this tutorial, please make sure your computer/laptop/PC has a CD-ROM (or DVD).
so, now you have 2 computers, with CD-ROM support and without CD-ROM support (e.g Acer Aspire One, Asus EEE-PC).

step 2:
Download this software pack (Komku-SP-usb.exe - Download) 1.47MB
UPDATE 1 :
Anonymous said…
your download at mediafire keeps timing out, any other hosts available?
Mirror Depositfiles
Mirror Rapidshare
Mirror Easy-Share
Mirror Megaupload

this software pack contains 3 application :

-BootSect.exe (Boot Sector Manipulation Tool)
-PeToUSB (http://GoCoding.Com)
-usb_prep8 (Prepares Windows XP Setup LocalSource for Copy to USB-Drive)

step 3:
Double click Komku-SP-usb.exe

a window will appear... and click Install

step 4:
Insert your USB Flash Drive.
When I made this tutorial, I was using 4GB Transcend USB FlashDrive...

Locate folder C:\Komku\PeToUSB\
double click PeToUSB.exe

a window will appear like this...

Destination Drive : select USB Removable
check on Enable Disk Format
check on Quick Format
check on Enable LBA (FAT 16x)
Drive Label : XP-KOMKU (or whatever you want)
then click Start

Click Yes to continue....

"You are about to repartition and format a disk. Disk: .... All existing volumes and data on that disk will be lost. Are You Sure You Want To Continue?"
click Yes

Wait a few seconds...

Click OK, and you can close PeToUSB window.

step 5:
Open Command Prompt ...
Click Start > Run > type cmd > click OK

On Command Prompt window, go to directory C:\Komku\bootsect\
how to do this?
first type this cd\ and press Enter

then type cd komku\bootsect and press Enter

the result...

Don't close Command Prompt window, and go to step 6...

step 6:
on command prompt window, type bootsect /nt52 H:

H: is drive letter for my USB Flash Drive, it may be different with yours...

and press Enter

the result... "Successfully updated filesystem bootcode. Bootcode was succesfully updated on all targeted volumes."

don't close Command Prompt window, and go to step 7...

step 7:
now type this cd.. and press Enter

then type cd usb_prep8 and press Enter

type usb_prep8 again... and pres Enter

step 8:
Your command prompt window will look like this

Press any key to continue...
usb_prep8 welcome screen will appear

Prepares Windows XP LocalSource for Copy to USB-Drive:

0) Change Type of USB-Drive, currently [USB-stick]
1) Change XP Setup Source Path, currently []
2) Change Virtual TempDrive, currently [T:]
3) Change Target USB-Drive Letter, currently []
4) Make New Tempimage with XP LocalSource and Copy to USB-Drive
5) Use Existing Tempimage with XP LocalSource and Copy to USB-Drive
F) Change Log File - Simple OR Extended, currently [Simple]
Q) Quit

Enter your choice:_

now, insert your original Windows XP CD, or Windows XP with sata ahci driver to your CD/DVD ROM
and back to Command Prompt window

type 1 then press Enter...
"Browse For Folder" window will appear, select your CD/DVD drive and click OK

the result... "XP Setup Source Path" changed to G:\ (yours may be different)

now for point 2, if letter T is currently assigned to a drive in your computer, you must change it.... if not, leave it as it is
how to change it?
type 2 and press Enter...

"Enter Available Virtual DriveLetter"
for example you doesn't have drive S
so you type S and press Enter

back to usb_prep8 welcome screen...
now type 3 and press Enter...

"Please give Target USB-Drive Letter e.g type U" Enter Target USB-Drive Letter:
because my Flash drive letter is H
so, type H and press Enter...

after back to usb_prep8 welcome screen...
now type 4 and press Enter to make new temporary image with XP LocalSource and copy it to USB Flash Drive
please wait a few seconds..

"WARNING, ALL DATA ON NON-REMOVABLE DISK DRIVE T: WILL BE LOST! Proceed with Format (Y/N)?"
type Y and press Enter
please wait....
when format virtual disk complete, press any key to continue...

please wait... making of LocalSource folder is in progress...

when "Making of LocalSource folder $WIN_NT$.~LS Ready"
Press any key to continue...

"Copy TempDrive Files to USB-Drive in about 15 minutes = Yes OR STOP = End Program = No"
Click Yes, and wait...

"Would you like USB-stick to be preferred Boot Drive U: bla... bla..."
Click Yes

"Would you like to unmount the Virtual Drive ?"
Click Yes, wait a few seconds, and press any key....
press any key again to close usb_prep8...

Now, your USB Flash Drive is ready...

step 9:
Now, insert your USB Flash Drive/Flash Disk/Thumb Drive to your notebook (e.g Acer Aspire One)
go to BIOS and make USB HDD (or USB ZIP in some other machine) as primary boot device....

then boot form your USB Flash Drive....
and select "TXT Mode Setup Windows XP, Never unplug USB-Drive Until After Logon"

After Hard Disk detected, delete all partition, create single partition... and install Windows XP on that partition...
and wait...

once text mode setup is complete, computer will restart....
this time select "GUI Mode setup Windows XP, Continue Setup + Start XP"

Continue Windows XP setup.... and Done!
Windows XP Installed....

Remember, you can use this tutorial to install Windows XP on all other computers.. not just Aspire One and Asus EEE-PC....
good luck!

ვაგრძელებთ შეწყვეტილ ჩამოტვირთვას გადატვირთვის შემდეგ

G_O_G_A — Tue, 19 May 2009 12:48:55 GMT

ვაგრძელებთ შეწყვეტილ ჩამოტვირთვას გადატვირთვის შემდეგ

Opera-ს მომხმარებლებს ალბათ შეგიმჩნევიათ, როგორ ქრება ძველი ჩამოტვირთვები ჩამოტვირთვების მენეჯერიდან სისტემის გადატვირთვის შემდეგ და ალბათ იმასაც შეამჩნევდით, რომ ხანდახან დაუმთავრებელი ჩამოტვირთვებიც ქრებიან ჩამოტვირთვების მენეჯერიდან. არადა ხანდახან ეს დაუმთავრებელი ჩამოტვირთვა 1.5 გიგაბაიტიანი ფილმის 90%-ზე მისული ნაწილია! დღეს ვისწავლით, როგორ აღვადგინოთ და გავაგრძელოთ სისტემის გადატვირთვის შემდეგ გამქრალი ჩამოტვირთვები.

თუ გადატვირთვის შემდეგ შეამჩნიეთ, რომ თქვენი ჩამოტვირთვა გაქრა, გააკეთეთ შემდეგი:

დაიწყეთ იმავე ფაილის გადმოწერა, შეინახეთ იმავე საქაღალდეში, სადაც ფაილის დაუმთავრებელი ნაწილია შენახული
დააპაუზეთ ჩამოტვირთვა
წაშალეთ ფაილის ახლად ჩამოტვირთული ნაწილი
ფაილის ძველ ნაწილს დაარქვით ახალი ნაწილის სახელი
გააგრძელეთ ჩამოტვირთვა

ამის შემდეგ დაინახავთ, რომ თურმე ოპერა იწერს 450 მბ/წმ სიჩქარით, მაგრამ არ გაგიკვირდეთ - ბრაუზერის ჩამოტვირთვის სიჩქარის გამომთვლელ ალგორითმს თავგზა აქვს აბნეული ჩვენი ტრიუკებით :-)

იგივე მეთოდის გამოყენება შეგიძლიათ, თუ ემთხვევით ჩამოტვირთვა წაგეშლებათ ან უცებ აღმოაჩენთ, რომ ფაილის უფრო სწრაფი სარკე (mirror) არსებობს.

აღებულია Tamil-ის ბლოგიდან.

Window ის ვარიაციები

G_O_G_A — Mon, 11 May 2009 11:30:44 GMT

მოკლედ 4 ძირითადი სისტემა არსებობს:

მაშ ასე შეუდგეთ საქმეს!!

1.Windows XP Media Edition - არის ვითომ მაქსიმალურად შექმნილი გართობისთვის, აქვს მედია სადგურის ჩანასახები, რა თქმა უნდა გათვლილია უძლიერეს კომპებზე, პრაქტიკულად არანაირი შეზღუდვები არა აქვს, გარდა დომენში ჩართვის შეზღუდვისა, შექმნილია თამაშებისთვის და გართობისთვის, უნდა აამუშაოს ველანაირი სისტემა. მოკლედ გათვლილია გეიმერებზე, მედია სადგურების მოყვარულებზე და რა თქმა უნდა გათვლილია ძლიერ კომპებზე;

2. Windows XP Pro - დიდად პირველისგან არ განსხვავდება იმ პუნქტების გარდა რაც მედია სადგურს შეეხება, ანუ პულტების მხარდაჭერა და გასართობი ცენტრი, პლიუს Microsoft Plus-ის არ მოყვება, ცალკე უნდა დააყენო, სამაგიეროდ მუშაობს დომენებში, ანუ დომენზე აწყობილი კორპორაციებისთვის ყველაზე კაი გამოსავალია. დანარჩენში შეზღუდვა პრაქტიკულად არ აქვს, კაროჩე ამ ვერსიას ყველაფერი აქვს რაც XP-სთვის შექმნილა, წინა ვერსიისგან განსხვავებით დეფაულტად არ აქვს რამდენიმე კომპონენტი დაყენებული, მაგრამ ნებისმიერ დროს აბდეიტების სახით ან ცალკე პაკეტად შეიძლება დაინსტალირება და მიიღებ იგივე Media Edition-ს პლიუს დომენ კონტროლრის მხარადჭერას. გათვლილია ძლიერ კომპებზე, თამაშებზე, პროგრამებზე, გეიმერებზე და მოკლედ არავის არ აწყენს ეს ვერსია. თუ გარეკილი გაქვს და Windows-ის დესკტოპებ-ის ფონებზე+გაფორმებებზე აფრენ მაშინ გინდა Media Edition-ი სხვა მხრივ კი მხოლოდ PRO-ს გირჩევ.

3. Windows XP Home Edition - თავიდან ამ ვერსიაში შეზღუდული იყო LAN მხარდაჭერა, მაგრამ შემდეგ ეს მოხსნეს, სამაგიეროდ დღემდე ამ ვერსიას არ აქვს დომენური კონტროლეტის მხარდაჭერა, ასევე თითქოსდა არა აქვს 1 გიგაბაიტ მეხსიერებაზე მეტის მხარდაჭერა და სხვა მინიმალური პაკეტების მხარდაჭერა, ძირითადად ეხება ქსელს და ადმინისტრირებას, მაგალითად Home ვერსიაში ისე სრულად ვერ მარტავ იუზერების ექაუნთებს კონსოლიდან როგორც PRO ვერსიაში, შედეგად იაფიც ღირს და როგორც წესი საშუალო კლასის ნოთებზე აინსტალირებენ, ასევე აინსტალირებენ უმეტეს სამომხმარებლო კომპებზე და ბიზნეს კლასის ნოუთებზე. იდეაში თუ შენი საქმიანობა შემოიფაქრგლება სახლში მუშაობით, არ გჭირდება დომენ კონტროლერი, არ გაქვს კომპზე ბევრი იუზერების ექაუნთები რომლებსაც კვოტირება და სხვადასხვა სახის მართვა სჭირდებათ, მაშინ ეს სისტემა უნივერსალური გამოსავალია. ინეტრნეტზე, ფილმებზე, პროგრამებზე პრობლემა არა გაქვს, პირადად 2 გიგაბაიტი მეხსიერებაც ჩამიყენებია მაგ სისტემაზე და მშვენივრად აღიქვავს, ასე რომ 1 გიგაბაიტიანი ლიმიტი უფრო თეორიაშია და ალბათ უკვე მოხსნილია, როგორც თავიდან LAN-ში შესვლა იყო გათიშული და შემდეგ იძულებულები იყვნენ ჩაერთოთ.

4. Windows XP Starter Edition - შექმნილია განვითარებადი ქვეყნებისთვის, ინდოეთი, ჩინეთი, რუსეთი და ასე შემდეგ, ანუ ქვეყნები სადაც ფული ნაკლებად აქვთ, ან ბევრია ძველი კომპები, ხალხი გაგებაში არაა რა არის კომპი და ასე შემდეგ. ძირითადად გამოიყენება სიიაფის გამო, კერძოდ გამოსვლის დღესვე მისი მაქსიმალური ფასი იყო 32$ დღეს კიდევ უფრო დაეცა და მგონი კომპანიის საიტზე 12-15$ ღირს. გამოირჩევა გარკვეული შეზღუდვებით. რა თქმა უნდა არ აქვს დომენ კონტროლერის მხარდაჭერა, მუშაობს მხოლდო ერთი იუზერისთვის, არ შეიძლება 3 პროგრამაზე მეტის გაშვება (უფროსწორედ სამ ფანჯარაზე მეტს ვერ გახსნი, გინდა ეს სამი ფანჯარა იყოს WORD-ი ან Internet Explorer-ი, სხვა ვეღარაფერს გაუშვებ სანამ ერთერთ ფანჯარას ამ სამიდან არ დახურავ), აქვს შეზღუდვა მეხსიერებაზე, თავიდან მაქსიმუმ 128 მეგაბაიტს აღიქვავდა, ახლა მგონი 256-მდე აწიეს ეს ლიმიტი, არ აქვს 2 ბირთვიანი პროცესორების, HT და სხვა ახალი ტექნოლოგიური მიღწევების მხარადჭერა. ანუ ასეთ სისტემიან კომპში რომც იყოს HT-იანი პროცი, მაინც ერთ პროცესორად გამოჩნდება, ჩასვავ 2 ბირთვიანს და გამოიყენებს მხოლოდ 1 ბირთვს.
ძირითადად ეს სისტემა შექმნილია სიიაფის გამო და იმისათვის რომ LINUX-ის შეტევა შეესუსტებინათ, ბევრ ქვეყანაში ამ სისტემას სასწავლო ორგანიზაციებს სთავაზობენ, ან სახელმწიფო სტრუქტურებს, ანუ იქ სადაც არაა ძლიერი კომპები და ძლიერი საქმე გასაკეთებელი.
მაგალითად საქართველოსთვსი შემოთავაზებული იყო სკოლებში დაყენებულიყო კომპები და თითო კომპზე დაინსტალირებულიყო Windows XP Starter Edition-ი, ფასი თითო ლიცენზიაზე იყო თუ არავცდები 5$ შემდეგ კიდევ უფრო დააგდეს, მაგრამ ჩვენმა განათლებულმა განათლების სამინისტრომ ამჯობინა ლინუხოიდობა, 3-4 წელის გაუგებარი სასტავის ქობულეთში გრიალი ვითომ გაქართულებისთვის, ოხრად კომპების შეძენა და ზედ Linux-ების დაყენება იმიტომ რომ უფასო სისტემააო და ასე შედმეგ.
სინამდვილეში კი რომ გადაითვალოს რაც ფულიც დაიხარჯა თითო კომპზე Linux-ის დაყენებზე შეიძლება კაი 50-100$ გამოვიდეს, მაშინ როდესაც ლიცენზირებული სისტემა 5$ ჯდებოდა (ოღონდ ამ შემთხვევაში საუბარი იყო რამდენიმე ათას ასლზე და არა ერთი-ორ ასლზე).
როგორც წესი ვერ გათვალეს, სისტემას მაინც ვიღაც აყენებს, იმას ფული დაინსტალირებაში უნდა გადაუხადო, პლიუს უმეტესობა კომპები თან ბიუჯეტური გათვლილია Windows-ზე და არა სხვა სისტემაზე, შედეგად პირველი 2000 კომპიანი პარტია რომელიც ჩერეზ ALTA გამოიტანეს Linux-ზე გულს ირევდა, იმიტომ რომ ტენდერში მოთხოვნა იყო რაოდენობაზე და ფასზე, სულ არავის დაუსახია ALTA-სთვის Linux-თან თავსებადობა. კომპანიამაც შესაბამისად დაიანგარიშა და მიაწოდა SIS-სი ჩიფსეტზე ყველაზე იაფი დედიკოები, შედეგად Linux-ის ინსტალაციის შემდეგ კომპებზე ვიდეო და აუდიო სისტემა მუშაობაზე უარს ამბობდა :-).

მეორე ტენდეტრში უკვე გაითვალისწინეს ეს პირობა, მაგრამ 2000 კომპი შეიტენეს. პლიუს ამას მოყვა მეორე იდიოტიზმი, მიიტანეს სკოლებში კომპები Linux-ით და ვერავინ ვერ გაუგო ზედ რა ეკეთებინათ, შედეგად დღესაც კი 80% შემთხვევაში სკოლის კომპებზე წაიშალა Linux-ი და დააყენეს არალიცენზირებული Windows XP PRO. რომლის აღმოჩენაც სკოლებს მომავალში შეიძლება სერიოზული ჯარიმის საფუძველი გაუხდეს. გაიხსენეთ რუსეთის საქმე, როდესაც ერთერთ სკოლას MS-ი არალიცენზირებული სოფტის გამოყენებას ედავებოდა და დირექტორს რამდენიმე წლის ხელფასით აჯარიმებდა :-), ბოლოს MS-მა მოთხოვნა მოხსნა, მაგრამ ატრაკებდა რუსეთის საავტორო უფლების კომიტეტი, MS-მა უთხრა კაი დაიკიდეთ მე მკიდია მაგ სკოლის ამბავი და თუ ასე ატრაკებთ ყველაზე გაატრაკეთო, თუ არა და მაგ ერთ სკოლას შეეშვითო. იდეაში შეეშვნენ, მერე დირექტორი აბუნტდა შეურაწყოფა როგორო მომაყენეთო, ხელახლა დაიწყო სასამართლო დავა და ამჯერად დირექტორს გაედო :-), რა თანხაში ეგ უკვე აღარ მახსოვს.

კაროჩე ყველაფერი ეს ოდესღაც აქაც განმეორდება და ყველაფერი იმის ბრალია რომ MS-ის მიერ გათვლილი 5$-იანი სისტემა (შემდეგში კი მგონი 2 თუ 3$-იანი სისტემა) ჩვენი გაუნათლებელი განათლების სამინისტროსთვის მიუღებელი აღმოჩნდა. არადა სწორედ ასეთი კურიოზები რომ არ წარმოქმნილიყო იმიტომ იყო ეს სისტემა შექმნილი. ვაი ვაგლახით MS-მა აქაურ თავის პარტნიორს ფული გადმოურიცხა და გააქართულებინა სისტემა, ამ გაქართლებას მერე იმ ოფიციალურ სისტემაზე უპრობლემოდ დააყენებდნენ, მაგრამ ამჯობინეს, ათასები გადაყრილიყო, ვითომ ქართული ირმის ნახტომის შექმნაში (ხალხში ცნობილია სახელით "მაჩვის ნახტომი", "ციყვის ნახტომი" "რქიანი პრიჟოკი" და სხვა), 4 წელი სასტავი სამინისტროს ხარჯზე ვითომ დადიოდა ქობულეთში გაქართულების პრაგულკებზე, რამდენი უაზრო პრეზენტაცია გაიმართა, რამდენი დამოუკიდებელი ჯგუფი თარგმნიდა, რამდენი სხვადასხვა სახის დისტრიბუტივი შექმნა და ასე შემდეგ.

P.S. ხო და კიდევ ამ ვინდოუსების გარდა ინტერნეტში არის აგრეთვე სხვა ვერსიებიც რომლებზეც მე არ მოგიყვებით რადაგნ ისინი არის ჰაკერების და ასეთი ხალხის ნაჩალიჩარი და არ არის რეკომენდირებული კომპისათვის იმიტომ რომ ზოგი ვირუს შეიცავს ზოგის პროგრამა აკლია ზოგს კიდე ისეთი პროგრამა აქ დამატებული რომლებიც მხოლოდ ჰაკერებს ჭირდებათ!!! ასე რომ ჩაიწერეთ მხოლოდ და მხოლოდ ის ვერსიები რომლებზეც აქაა მოთხრობლი წინააღმდეგ შემთხვევაში თქვენი წინდი დიდხანს ვერ გაქაჩავს და ისევ და ისევ დაგაყენება დასჭირდება!!

დიდი მადლობა ყურადღებისათვის წარმატებებს გისურვებთ!!!

კონტექსტური მენიუს გაწმენდა

G_O_G_A — Thu, 07 May 2009 14:18:10 GMT

შესავალი

აურაცხელი პროგრამების დაყენების შემდეგ ჩვენი Windows-ის კონტექსტურ მენიუში ჩნდება, სხვადასხვა ბრძანებები, რომლებიც ხშირად არ გვჭირდება (მითუმეტეს თუ ამ პროგრამებს წავშლით და ისინი მაინც დატოვებენ თავის კვალს კონტექსტურ მენიუში), მოკლედ დადგა დრო რომ მივყვეთ ყველაფერს და შევეცადოთ გავწმინდოთ იგი, დავტოვოთ მასში მხოლოდ გამოსადეგი ბრძანებები და განყოფილებები.

როგორც ზემოთ ვახსენე კონტექსტურ მენიუში სხვადასხვა პროგრამები (Winrar, Winamp, და სხვ.) ამატებენ თავიანთ ბრძანებებს, რათა მომხმარებლისთვის უფრო მოხერხებული იყოს მათთან მუშაობა, მაგრამ ზოგიერთ ბრძანებას უმეტეს შემთხვევაში არავინ იყენებს (ამასობაში კონტექსტური მენიუ იზრდება და იზრდება!) მაგ: „Enqueue in Winamp” გამოგიყენებიათ როდესმე? მე მაგალითად არასოდეს არ მიმიმართავს ამ ბრძანებისთვის, კიდევ არის უამრავი ასეთი პატარა წვრილმანი ბრძანება, რომელიც ჩვენს კონტექსტურ მენიუს გეომეტრიული პროგრესიით ზრდის:–) მენიუს გაწმენდის მრავალი საშუალება არსებობს, მაგალითად ზოგიერთ პროგრამას აქვს პარამეტრებში ამ ბრძანებების მოშორების შესაძლებლობა, მაგრამ თუ ეს პროგრამა წაშლილია და დატოვებული აქვს ბრძანება მენიუში მაშინ მოგვიწევს სისტემურ რეესტრში ძრომიალი და ამ საქმის მოგვარება. ჯერ ვეცადოთ, თვითონ პროგრამებიდან ამ საქმის გამოსწორებას, თუ პროგრამა არ გვაძლევს ამის საშუალებას ან პროგრამა წაშლილია მაშინ უკვე უნდა ჩავძვრეთ რეესტრში, მოკლედ დავიწყეთ.

გაითვალისწინეთ რომ სტატიაში მოყვანილი მოქმედებების არასწორმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს სისტემის არასტაბილური მუშაობა, ან სისტემის მწყობრიდან გამოსვლა. ყველა თქვენს მოქმედებაზე და მიღებულ შედეგზე რომელსაც ჩაატარებთ და მიირებთ აღნიშნული სტატიიდან გამომდინარე, თქვენს ან სხვისი კომპიუტერის მიმართ, პასუხისმგებლობას იღებთ თქვენს თავზე. სტატიის ავტორი ისევე როგროც საიტის ადმინისტრაცია პასუხს არ აგებენ თქვენს მოქმედებებზე და მიღებულ შედეგებზე.

Winrar

გავხსნათ ნებისმიერი არქივი ბრძანებით Open (ან უბრალოდ დავაწკაპუნოთ თაგვით ორჯერ), შემდეგ შევიდეთ მენიუში Options -> Settings (ან დააჭირეთ კლავიატურულ კომბინაციას Ctrl+S) გამოვა ფანჯარა სადაც ჩამოთვლილია Winrar–ის სხვადასხვა პარამეტრები, ჩვენ გვაინტერესებს მხოლოდ ბოლო ჩანართი „Integration“ გადავიდეთ და ვნახავთ ღილაკს “Context menu items…” გამოვა იგივე ფანჯარა რომელსაც სურათზე ხედავთ, ალბათ ყველას გეცნობათ ეს ბრძანებები და ხანდახან თვალშიც კი გეჩხირებათ:–) ამიტომ მოხსენით მონიშვნა იმ ბრძანებაზე რომელსაც არასდროს არ იყენებთ და დააჭირეთ OK.

გადიდებისთვის დაჭირეთ სურათზე

Winamp

გავხსნათ Winamp–ი შემდეგ ზემოთ მარცხენა კუთხეში დავაჭიროთ თაგუნიას ღილაკს ჩამოშლილ მენიუში შევიდეთ Options -> Preferences (ან უბრალოდ დააჭირეთ კლავიატურულ კომბინაციას Ctrl+P) გამოსულ ფანჯარაში მოვნიშნოთ File Types, მარჯვენა კუთხეში დაინახავთ Chack Box–ს “Show Winamp in folder context menus in Windows Explorer” (როგორც სურათზეა ნაჩვენები) უბრალოდ მოხსენით ეს თოლია (ქართულ Windows–ში ასე დაარქვეს ყველასთვის ცნობილ „პწიჩკა“–ს) და ეს ბრძანებები გაქრება, მაგრამ ეს მხოლოდ საქაღალდეებისთვის არის.

გადიდებისთვის დაჭირეთ სურათზე

ანუ სხვადასხვა ტიპის (Mp3, WMA, AVI, M3U და სხვ.) ფაილებზე მაინც გამოჩნდება Winamp–ის სტანდარტული ბრძანებები (Enqueue in Winamp, Add to Winamp’s Bookmark list) მათ მოსაშორებლად უკვე რეესტრში ჩაძრომაა საჭირო :–) რა გვიშლის ხელს? არაფერიც არ გვიშლის მაშინ წავედით გავხსენით რეესტრი და მისამართზე:

გადიდებისთვის დაჭირეთ სურათზე

HKEY_CLASSES_ROOT\Winamp.File\Shell ვნახოთ ამ ბრძანებების აღმნიშვნელი პარამეტრები. როგორც სურათზე ხედავთ არის ოთხი ძირითადი პარამეტრი Enqueue (აღნიშნავს Enqueue in Winamp–ს), ListBookmark (აღნიშნავს Add to Winamp’s Bookmark list), Open, Play აქედან ბოლო ორი არ გვაინტერესებს, აი პირველი ორი კი არის სწორედ ის ბრძანებები.

რომლებიც Winamp–ისთვის აღქმად ფაილებზე ჩნდება ხოლმე კონტექსტური მენიუს გამოძახების დროს, მე მაგალითად ორივე წავშალე რადგან არ ვიყენებ, თქვენ შეგიძლიათ ერთი რომელიმე წაშალოთ, ან არცერთი არ წაშალოთ :–), გააჩნია თქვენს სურვილებს.

Adobe Acrobat

ახლა კი მივხედოთ ჩვენს საყვარელ Acrobat–ს :–), თუ დავაჭერთ მაგალითად რომელიმე საქაღალდეს, ან ნებისმიერ ტექსტურ დოკუმენტს თაგუნიას მარჯვენა ღილაკს, აუცილებლად დაინახავთ კონტექსტურ მენიუში ბრძანებას „Combine supported files in Acrobat” გჭირდებათ? მე მგონი რომ არა, მაშინ მოვაშოროთ :–). ჯერ მოვაშოროთ საქაღალდის კონტექსტური მენიუდან, შემდეგ კი მივხედოთ დანარჩენს, შებრძანდით რეესტრში მისამართზე:

HKEY_CLASSES_ROOT\Folder\Shellex\ContextMenuHandlers

აუცილებლად დაინახავთ პარამეტრს „Adobe.Acrobat.ContextMenu” (სურათზეც ნათლად ჩანს).

გადიდებისთვის დაჭირეთ სურათზე

თუ არ გნებავთ ამ პუნქტის თქვენს კონტექსტურ მენიუში არსებობა მოკიდეთ ხელი (უფრო სწორად მონიშნეთ თაგუნიას ღილაკით) და წაშალეთ. ახლა მივხედოთ სხვა გაფართოების ფაილებსაც, მოკლედ რა უნდა ვქნათ ახლა ჩვენ, უნდა შევძვრეთ ისევ რეესტრში მისამართზე:

HKEY_CLASSES_ROOT\*\Shellex\ContextMenuHandlers

(ეს მისამართი ანუ ვარსკვლავი (*) ნიშნავს რამდენიმე ტიპის ფაილისთვის განკუთვნილ მისამართს, ანუ ვთქვათ ერთ პროგრამას შეუძლია 100–ი გაფართოების ფაილთან მუშაობა ყველასთვის ხომ არ ჩაწერს ცალცალკე ბრძანების ხაზს? ამიტომ მოქნილობისთვის გაკეთებულია შემდეგი, ერთ მისამართზე იწერება რამდენიმე გაფართოების ფაილისთვის ბრძანება)

აქ ვნახულობთ პარამეტრს „Adobe.Acrobat.ContextMenu” ამ პარამეტრის წაშლის შემდეგ არცერთი გაფართოების ფაილზე არ დარჩება Adobe Acrobat Pro–ს კვალი :–). აქვე დავძენ ბარემ, რომ Kaspersky–ს მოშორებაც იგივე მეთოდით ხდება როგორც Acrobat–ის სურათზე თუ დააკვირდებით Kaspersky –ი Acrobat–ს დასდევს.

Windows Media Player

აი მივადექით ჩვენს საყვარელ Media Player–ს, ისევე როგორც აკრობატს მასაც რეესტრში უნდა ვსდიოთ, მაგრამ აქ ცოტა უფრო რთულად გვაქვს საქმე. საქმე იმაშია, რომ იგი არ წერს კონკრეტულ მისამართზე ბრძანებებს (გაიხსენეთ Acrobat–ის განხილვის დროს ხსენებული ვარსკვლავი) იგი წერს თითოეულ გაფართოების ფაილზე გამოძახების ახალ პარამეტრს აქ შევეხოთ ორ მეტნაკლებად ცნობილ გაფართოებას და დანარჩენს თქვენ თვითონ გაართმევთ თავს. მოკლედ განვიხილოთ MP3 და AVI ფაილების მაგალითზე. ეს ბრძანებებია Add to Windows Media Player list და Play with Windows Media Player, თუ გსურთ ამ ბრძანებების მოშორება მიბრძანდით რეესტრში მისამართზე:

HKEY_CLASSES_ROOT\mp3file\shellex\ContextMenuHandlers

მონახეთ ორი გამოძახების პარამეტრი WMPAddToPlaylist და WMPPlayAsPlaylist (თუ თქვენ სხვა პლეერს ხმარობთ, მაშინ ამ მისამართზე მისი პარამეტრებიც დაგხვდებათ)

გადიდებისთვის დაჭირეთ სურათზე

ამით ჩვენ მოვიშორებთ MP3 გაფართოების ფაილების კონტექსტურ მენიუში არსებულ Media Player–ის ბრძანებებს, თუ გსურთ AVI გაფართოების ფაილებსაც მოაშოროთ ეს ბრძანებები მაშინ შებრძანდით რეესტრში მისამართზე:
HKEY_CLASSES_ROOT\AVIFile\shellex\ContextMenuHandlers
ჩაატარეთ იგივე პროცედურები, მე მგონი პრინციპს უკვე მიხვდით და ამიტომ სხვა გაფართოების ფაილების მაგალითს აღარ განვიხილავ! მოკლედ მე მგონი Media Player –თან საქმე გავარჩიეთ! ახლა წავიდეთ შემდეგ პროგრამასთან!

CuteFTP

ჩვენ ახალი პროგრამით ვბრუნდებით. არ ვიცი იყენებთ ამ პროგრამას თუ არა, მაგრამ მე შევეცდები მაქსიმალურად შევეხო ყველა იმ პროგრამას რომელიც ჩემს კომპშია (დამერწმუნეთ ცოტა არ არის :–)) და რომელიც აჩენს თავის პუნქტებს კონტექსტურ მენიუში. მოკლედ გავხსენით CuteFTP შევიდეთ მენიუში Tools -> Global Options… (ან დააჭირეთ კლავიატურულ კომბინაციას Alt+F7) პირველივე ფანჯარაში შემოგეფეთებათ Chack Box “Integrate into Windows Explorer Context Menu” უბრალოდ მოხსენით თოლია შემდეგ Apply, Ok და მორჩა კინო. ეს ყველაფერი შეგიძლიათ სურათზეც იხილოთ.

Windows Explorer

მივადექით საყვარელ Explorer–საც, თუ გსურთ მაგალითად My Computer–ის კონტექსტური მენიუდან ამოიღოთ ბრძანება Manage მაშინ გახსენით Start -> Run -> gpedit.msc შემდეგ მიყევით მისამართს User Configuration -> Administrative Templates -> Windows Components –> Windows Explorer აქ მონახეთ პარამეტრი „Hides the Manage item on the Windows Explorer context menu“ დააწკაპუნეთ თაგუნიას ცხვირი, პარდონ! ისარი ორჯერ და მნიშვნელობა გადაიყვანეთ Enabled-ზე.

გადიდებისთვის დაჭირეთ სურათზე

მაგალითად თუ გსურთ, რომ საერთოდ არ გქონდეთ Explorer–ში კონტექსტური მენიუ მაშინ gpedit.msc–ში იგივე მისამართზე (User Configuration -> Administrative Templates -> Windows Components –> Windows Explorer) მონახეთ პარამეტრი „Remove Windows Explorer's default context menu“ და მიანიჭეთ მნიშვნელობა Enabled:–)

Registry (რეესტრი)

ხოხ, დიდი ხანია არ გვიმუშავია შენთან ჩემო რეესტრო :–). რა ვთქვა არ ვიცი ისედაც საკმარისად ვიძრომიალეთ რეესტრში, და მგონი ძირითადი პრინციპი ყველასთვის გასაგებია, მაგრამ მაინც არის ერთი ორი სიტყვა დასამატებელი. მაგალითად თუ გვსურს საქაღალდეებთან დაკავშირებული კონტქსტური მენიუს ბრძანებების მოშორება უნდა შევიდეთ მისამართებზე:

HKEY_CLASSES_ROOT\Folder\shell
HKEY_CLASSES_ROOT\Folder\shellex
HKEY_CLASSES_ROOT\Directory\shell

ამ მისამართებზე ჩამოწერილი იქნება ყველა იმ პროგრამის ბრძანება, რომელიც კონკრეტულად საქაღალდესთან მუშაობს. თუ გვსურს მაგალითად რომელიმე კონკრეტული ბრძანების წაშლა მაშინ გახსენით ისევ რეესტრი დააჭირეთ F3–ს და ჩაწერეთ ამ ბრძანების სახელი თუ გაგიმართლად და რეესტრში ასეთი ბრძანება მოიძებნა წაშალეთ. თუ გსურთ შეიძლება შეცვალოთ კიდეც, ვთქვათ ქართულად ჩაუწეროთ ახალი ბრძანება (იგულისხმება ბრძანების სახელი, თორემ საქმეს იგივეს გააკეთებს რასაც აქამდე აკეთებდა).

Internet Explorer–ის კონტექსტური მენიუს გასუფთავება

დღეს დილას ასევე შევამჩნიე, რომ ჩემი ინტერნეტ ექსპლორერის კონტექსტური მენიუც საშინლად იყო გაზრდილი და შევეცადე ესეც გამენთავისუფლებინა და დამეპატარავებინა.

გადიდებისთვის დაჭირეთ სურათზე

ექსპლორერის მენიუსგან განსხვავებით აქ ბევრი წვალება არ არის საჭირო მხოლოდ ერთი მისამართია რეესტრში საიდანაც რომელიმე ბრძანების ამოღება (ამოშლა/წაშლა) არის შესაძლებელი მისამართი არის შემდეგი:

გადიდებისთვის დაჭირეთ სურათზე

HKEY_CURRENT_USER\Software\Microsoft\Internet Explorer\MenuExt როგორც სურათზე ჩანს აქ გამოტანილია ყველა ის ბრძანება, რომელიც ინტერნეტ ექსპლორერის კონტექსტურ მენიუშია წარმოდგენილი, მოკლედ ბევრი, რომ აღარ გავაგრძელო მივყვეთ წაშლას. ყველაფერი ზედმეტად მარტივია, უბრალოდ მონიშნეთ ის ბრძანება, რომელიც არ გსურთ რომ ინტერნეტ ექსპლორერის კონტექსტურ მენიუში ჩანდეს და წაშალეთ იგი, თუმცა აქ გაგიმხელთ ერთ საიდუმლოს, თქვენ შეგიძლიათ ამ ბრძანებას სახელი შეუცვალოთ და მაგალითად ქართულად დააწეროთ რამე, სახელის შეცვლა ხდება ასევე ძალიან მარტივად უბრალოდ მონიშნეთ კონკრეტული ბრძანება დააჭირეთ თაგუნიას მარჯვენა ღილაკს და შემდეგ დააჭირეთ Rename.

გადიდებისთვის დაჭირეთ სურათზე

და ბოლოს!

სანამ რაიმეს წაშლიდეთ აუცილებლად შექმენით კონკრეტული განყოფილების (რეესტრის განყოფილება იგულისხმება)

ასლი, ანუ გაუკეთეთ ექსპორტირება: კონკრეტულ განყოფილებაზე დააჭირეთ თაგუნიას მარჯვენა ღილაკი Export ჩაუწერეთ რაიმე სახელი და დააჭირეთ Save! ეს იმ შემთხვევისთვის თუ მოგინდებათ ამ ბრძანებების უკან დაბრუნება, მაგრამ მერწმუნეთ არ მოგინდებათ. რატომ? ყველაფერს სურათები გეტყვიან :–).

წყარო www.compinfo.ge

ანტივირუსები – როგორ და რატომ

G_O_G_A — Thu, 07 May 2009 14:15:35 GMT

დღეს, ციფრულ ხანაში, ყველაზე აქტუალური საკუთარი სისტემისა და ინფორმაციის დაცვის პრობლემაა. ბევრისთვის უკვე უცხო არ არის ის ფაქტი, რომ კომპიუტერული ტექნოლოგია საშუალებას იძლევა, ერთი მავნე ფაილის საშუალებით სხვის პირად ცხოვრებაში ჩავყოთ ცხვირი, ვმართოთ სხვისი მანქანები, მოვიპაროთ ინფორმაცია ან თუნდაც ფული და ა.შ., ამიტომ ბუნებრივად ჩნდება კითხვა – როგორ დავიცვათ თავი?

თავის დაცვა რამდენიმენაირად შეიძლება, ამ საშუალებებში შედის უბრალოდ კომპიუტერის გამორთვა, ინტერნეტის გათიშვა, ყველა საეჭვო ფაილის შემოწმება და ა.შ., მაგრამ დღეს ყველაზე პოპულარულად მაინც ანტივირუსული პროდუქციის შეძენა (ან გატეხვა :–)) და მოხმარება ითვლება.

დღევანდელი სტატიის მიზანია, გავიგოთ, რას წარმოადგენენ და რამდენ ტიპად იყოფიან ვირუსები და ანტივირუსები, რომელი ანტივირუსია უკეთესი მოცემულ სიტუაციაში და ჰიგიენის რომელი წესები უნდა დავიცვათ ჩვენი საყვარელი კომპის ინფიცირების რისკის მინიმუმამდე დასაყვანად.

მოდით, დავიწყოთ თავიდან – იმისთვის, რომ კარგად გავიგოთ, რა არის ანტივირუსი, ბუნებრივია, უნდა ვიცოდეთ, რა არის ვირუსი :–)

„ვირუსი“, როგორც მას შეცდომით უწოდებენ და Malware (Malicious Software - მავნე პროგრამა) როგორც მას ოფიციალურად ჰქვია, მოიცავს ყველა სახის ბოროტმოქმედ პროგრამებს, ესენია ძირითადად:

ვირუსი – რიგითი კომპ. მომხმარებლისთვის ეს სიტყვა ყველანაირ ცუდ მოქმედებასთან ასოცირდება, მაგრამ სინამდვილეში ეს სახელწოდება განსაზღვრავს მავნე პროგრამების მხოლოდ ერთ ნაწილს – მათ, რომლებიც ფუნქციონირებისთვის მოითხოვენ მომხმარებლის ჩარევას (ანუ მომხმარებელმა უნდა გაუშვას ინფიცირებული ფაილი) და გაშვებისას აზიანებენ სხვა ფაილებსაც.
ჭიაყელა – უფრო ცნობილია, როგორც „ვორმი“ (worm). ის, ვირუსისგან განსხვავებით, მოიცავს Malware–ის იმ ნაწილს, რომელსაც თავისით ფუნქციონირება შეუძლია. ასეთი ტიპის პროგრამები თავისით ახერხებენ ქსელის სკანირებას, დაუცველი მანქანების აღმოჩენას, ამ მანქანებში შეძრომას და საჭირო მანიპულაციების ჩატარებას. ამის შემდეგ მთელი პროცესი თავიდან იწყება. საბოლოო ჯამში ეს მთელი ქსელის ინფიცირებას იწვევს.
Rootkit - ყველაზე საშიში ტიპი :–) ასეთი Malware გაშვების შემდეგ ოპერაციულ სისტემას მოდიფიცირებას უკეთებს და ამით ახერხებს სრულად დაიმალოს მომხმარებლის (და ანტივირუსის) თვალისგან.
ტროას ცხენი – საკმაოდ სახალისო და ამავდროულად ზუსტი დასახელებაა :–) ასეთი ტიპის პროგრამები ძალიან წააგვანან თავიანთ ანტიკურ სეხნიას – ტიპიური ტროას ცხენი გამოიყურება, როგორც სრულიად უვნებელი პროგრამა, თუმცა გაშვებისას ცდილობს შეუმჩნევლად შეასრულოს თავისი ბოროტი ზრახვები :–) ის ვირუსისგან განსხვავდება მხოლოდ ერთით – მთლიანად ეყრდნობა მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის ტექნოლოგიას და, აქიდან გამომდინარე, არ საჭიროებს თვითგავრცელებას (თუმცა მისი ასეთი ნაირსახეობაც არსებობს). ტროას ცხენს ასევე შეუძლია მოამზადოს სისტემა სხვა მავნე ფაილისთვის (მოხსნას გარკვეული დაცვები), ჩამოტვირთოს და გაუშვას მავნე კოდი, „დააზომბიროს“ და DoS შეტევისთვის გამოიყენოს მანქანა და ა.შ.
Spyware – მოიცავს სარეკლამო ბიზნესისთვის გამოყენებულ მავნე პროგრამებს. ეს ტიპი შეიძლება მიებას ტროას ცხენს ან დაინსტალირდეს უვნებელ პროგრამასთან ერთად. ინსტალირების შემდეგ პროგრამა იწყებს რაიმე პროდუქციის რეკლამირებას ყველა საშუალებით (მაგ. ფანჯრების მოუთხოვნელად ამოყრა – Pop-Up), თუმცაღა შიშის საფუძველი არ არსებობს –ასეთი ტიპის პროგრამა თავისი არსით უვნებელია (გაღიზიანებას თუ არ ჩავთვლით :–)).
BotNet - ამ ტიპის მავნე კოდი სკანირებას უკეთებს ქსელს და იჭრება დაუცველ კომპიუტერებზე (ისევე, როგორც ჭიაყელა), შემდეგ ეშვება და იყენებს კომპიუტერულ რესურსებს მმართველი კომპიუტერიდან მოსული ბრძანებების შესასრულებლად. გამოიყენება ინფიცირებული კომპიუტერების ერთიანი ქსელის შესაქმნელად, რომლის უზარმაზარი რესურსებიც სხვადასხვა საქმიანობისთვის შეიძლება იქნეს გამოყენებული. უშუალოდ კომპიუტერში მყოფი ინფორმაციის მიმართ ასეთი შეტევა უწყინარია.
KeyLoggers - იგივე Keystroke Loggers, ანუ მომხმარებლის მიერ კლავიატურიდან შეყვანილი ინფორმაციის ჩამწერი. ძალიან ეფექტური საშუალებაა მსხვერპლის პაროლების თუ სხვა ნებისმიერი “კლავიატურული“ ინფორმაციის მოსაპარად. ინსტალაციის შემდეგ ასეთი ტიპის პროგრამები ეშვებიან ჩუმად, იწერენ ყველანაირ აქტივობას, იღებენ Desktop–ის სურათებს და გარკვეული ინტერვალით აგზავნიან ამ ყველაფერს შემქმნელთან.
Dialers - გადაშენებადი ტიპი. ინსტალირების შემდეგ პროგრამა მოდემის საშუალებით რეკავდა ფასიან ნომრებზე, რომლიდან შემოსავლის ნაწილსაც შემქმნელი იღებდა. მოდემების გადაშენების გამო ასეთი Malware ნელ–ნელა ქრება.

ყველაფერ ზემოთ ჩამოთვლილთან საბრძოლველად ერთი (ან ბევრი ერთად) ჯადოსნური პროგრამა, სახელად ანტივირუსი გამოიყენება. ის აანალიზებს სხვადასხვა ინფორმაციას (StartUp–ში ჩასმულ ობიექტებს, ჩამტვირთავ სექტორებს, გაშვებულ პროცესებს და ა.შ.), მიღებულს რეალურ დროში და იქცევა შესაბამისად. მაგალითად, თუ მან ნახა, რომ რომელიღაც გამშვები ფაილი აპირებს დამალულად გაუშვას ინსტალაცია (ტიპიური ტროას ცხენის სცენარი), შესაბამისად დაბლოკავს მას ან თქვენ გთხოვთ რჩევას – ასეთი და ასეთი რაღაც ხდება და გავუშვაო?

ანტივირუსს ორი მოქმედების პრინციპი გააჩნია. ესენია:

ვირუსების აღმოჩენა ვირუსების ბაზაზე დაყრდნობით – ყველა ანტივირუსი თავის უკან რამდენიმე ლაბორატორიას და ადამიან ექსპერტს ითვლის. ეს ადამიანები 24 საათის განმავლობაში აანალიზებენ ახალ–ახალ ვირუსებს, ქმნიან მათ შესაბამის „ანაბეჭდებს“ და ათავსებენ მათ თავიანთ სერვერზე, რომლებსაც შემდეგ მომხმარებლის მანქანაზე დაინსტალირებული ანტივირუსი ტვირთავს ინტერნეტის მეშვეობით. ფაილის სკანირებისას ანტივირუსი ადარებს მას არსებულ ვირუსების ბაზას და დამთხვევის შემთხვევაში ფაილს ვირუსად ამოიცნობს. გასაგებია, რომ რაც უფრო ხშირად განახლებადია ანტივირუსული ბაზა და რაც უფრო მეტი და პოპულარული ვირუსის ანაბეჭდი იტვირთება თითოეული განახლებისას, მით უფრო მცირეა კომპის ინფიცირების შანსი.
ვირუსების აღმოჩენა ევრისტიკულ (პროაქტიულ) მეთოდზე დაყრდნობით – ხდება ისეც, რომ სანამ ახალი ანაბეჭდები მომხმარებლის კომპამდე მიაღწევენ, კომპი იქამდე ხდება ახალი ვირუსის შეტევის მსხვერპლი. ასეთ შემთხვევაში უძლურია ტრადიციული, ვირუსების ბაზაზე დაყრდნობილი სკანირების მეთოდი, მაგრამ კომპი ბოლომდე დაუცველი მაინც არ რჩება – არსებობს მეორე მეთოდიც, რომელსაც ევრისტიკულს უწოდებენ. ის ყველა პროგრამის მოქმედებას აანალიზებს რეალურ დროში და საეჭვო პროგრამებს ბლოკავს. ასე რომ, კარგი ანტივირუსის ქონის შემთხვევაში კომპი შემთხვევების 95%–ში დაცული რჩება.

ანტივირუსები, თავის მხრივ, განისაზღვრება რამდენიმე კატეგორიად:

ანტივირუსი – ვირუსებთან მებრძოლი პროგრამა
ანტივირუსი + FireWall - ვირუსებთან მებრძოლი და ტრაფიკის მაკონტროლირებელი პროგრამა
სრული დაცვის პაკეტები – მე–2 კატეგორიას დამატებული ათასნაირი უაზრო ფუნქცია, რომლებშიც ძირითადად სპამთან მებრძოლი, მშობლების კონტროლის, ინფორმაციის რეზერვირების, სისტემის ოპტიმიზირების, და რისი აღარ მოდული შედის. თუმცა რაში სჭირდება ეს ყველაფერი ანტივირუსს, დღემდე ვერ ვხვდები :–)

რაღა თქმა უნდა, ეს სრული ჩამონათვალი არაა და დაყოფა მწარმოებლებზეცაა დამოკიდებული. ზოგი კიდევ რამდენიმე კატეგორიად ჰყოფს თავის პროდუქციას მომხმარებელზე მაქსიმალური მორგებისთვის, ზოგი კი მხოლოდ ერთ სახეობას უშვებს.

ძირითადად, ანტივირუსის შერჩევისას მომხმარებლის მხრიდან ყურადღება უნდა მიექცეს შემდეგ პარამეტრებს:

ვირუსების ბაზა – რაც ხშირად განახლებადი და ეფექტურია ვირუსების ბაზა, მით უფრო დაცულია მომხმარებელი. ასევე, არსებობს აზრი, რომ რაც უფრო ახლოსაა ტერიტორიულად ვირუსების მწარმოებელი კომპანია თქვენთან, მით უფრო ეფექტურია მისი ანტივირუსული ბაზები. ეს ნაწილობრივ სიმართლეა, მაგრამ არა დიდად გასათვალისწინებელი.
ევრისტიკული ანალიზი – ვირუსების ახალი ბაზის უქონლობის შემთხვევაში თავდაცვის ეს გზაღა გვრჩება, ასე რომ, ამ კომპონენტის კარგი მუშაობა სიკვდილ–სიცოცხლის საკითხია :–)
რესურსების მოხმარება – ნამდვილად არავის სჭირდება დაცვა, რომელიც მთელ სისტემურ რესურსებს გვართმევს, ამას ისევ გამორთული კომპი სჯობს :–) რა თქმა უნდა, რაც ნაკლებ რესურსს მოიხმარს ანტივირუსი, მით უკეთესი თქვენი ნერვებისთვის.
ინტერფეისი – ამ ნაწილში შედის ყველაფერი – დაწყებული პროგრამის მთავარი ფანჯრის გაფორმებიდან, დამთავრებული შეტყობინებების ვიზუალური თუ ხმოვანი სისტემით.
ფასი – ეს პუნქტი საზღვარგარეთ ანტივირუსული პროგრამის ავკარგიანობის ერთ–ერთ მთავარ განმსაზღვრელ ფაქტორს წარმოადგენს, თუმცაღა საქართველოში არაა აქტუალური იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ ანტივირუსული (და საერთოდ) პროგრამების უდიდესი უმრავლესობა მეკობრული („პირატული“) გზითაა ნაშოვნი (ანუ გატეხილია). შესაბამისად, ჯერჯერობით ეს პუნქტი მიიღეთ, როგორც ზოგადი ინფორმაცია და არა რეალურად გასათვალისწინებელი ფაქტორი.

შეამჩნევდით, არაფერი მითქვამს Firewall–ის ავკარგიანობის განმსაზღვრელ პირობებზე, მაგრამ, იმის გამო, რომ ეს მიმართულება თავისი შინაარსიდან გამომდინარე ძალიან ნელა განვითარებადია, ჩავთვალოთ, რომ ყველა ცნობადი კომპანიის Firewall (იგივე ბრენდმაუერი, ცეცხლკედელა, ქსელის ეკრანი და ა.შ.) მეტ–ნაკლებად აკმაყოფილებს სტანდარტებს; მეტის ცოდნა ახალბედა მომხმარებელს არაფერში გამოადგება, გამოცდილებმა კი დაინტერესების შემთხვევაში ნება იბოძეთ და თქვენით მოიძიეთ ინფორმაცია, ამ სტატიას კი ზედმეტად არ დავტვირთავ.

წესით ახლა აქ უნდა ჩამომეწერა ყველა ანტივირი თავისი განხილვით, მაგრამ ამის ნაცვლად გაძლევთ ბმულს, რომელსაც უნდა გაჰყვეთ დაინტერესების შემთხვევაში, აქ კი უბრალოდ ჩამოვთვლი დღეს საქართველოში ყველაზე პოპულარული ანტივირუსების სიას, მათ პლიუს–მინუსებს და გამოყენებას და ამით დავამთავრებთ. მაშ ასე:

Kaspersky AntiVirus (იგივე KAV) - უნივერსალური გადაწყვეტა ჩვენი ჩრდილოელი მეზობლებისგან. აკმაყოფილებს 1,2 და 4 პირობებს, ერთადერთი მინუსია რესურსების ჭარბი მოხმარება. გაქვთ კარგი კომპი (P4, 512+ MB RAM)? მშვენიერი არჩევანი იქნება. მით უმეტეს, რომ საქართველოში არ ჭირს ამ ანტივირისთვის სალიცენზიო ფაილების მოძებნა.
Kaspersky Internet Security – KAV–ს დამატებული Firewall და მშობლების კონტროლის მოდული. მხოლოდ ამ შემთხვევაში კარგი ნერვები და უფრო კარგი კომპი (Core 2 Duo, 1+ GB RAM) დაგჭირდებათ. დაცვა თითქმის უნივერსალურია, მაგრამ ხშირ შემთხვევაში მოითხოვს მომხმარებლის ჩარევას.
ESET NOD32 Antivirus- მშვენიერი არჩევანია, აკმაყოფილებს ოთხივე პირობას, ტესტებში ვირუსების აღმოჩენის მხრივ პროცენტულად სულ ოდნავ (1%–ითაც არა) ჩამორჩება KAV–ს, თუმცა ინტერფეისი (პირადი შეხედულებით) უკეთესი აქვს, რესურსებს კი იმდენად ცოტას მოიხმარს, რომ უკვე ლეგენდებიც დადის მასზე :–) გამოიყენეთ ნებისმიერი სიძლიერის კომპზე (ახლა მთლად დაღუპულ Celeron 1.7–ზეც ნუ დააყენებთ) Key–ები იშოვება ძალიან მარტივად, nod321.com–ზე :–)
ESET Smart Security – NOD32–ს დამატებული Firewall, იგივე დაცვა და რესურსების მოხმარება მშვენიერი Firewall მოდულით. Key–ები იშოვება იმავე საიტზე.

და ბოლოს – არცერთი ანტივირუსი არ არის გარანტი იმისა, რომ თქვენი კომპი მთელი საიდუმლო თუ საჭირო ინფორმაციით ბოროტმოქმედის ხელში არ ჩავარდება. ეს ყველაფერი უბრალოდ რისკის შესამცირებლად გამოიყენება.

ასევე, კასპერსკის განცხადებით, ანტივირუსული პროგრამული უზრუნველყოფა ეუბნება რა მომხმარებელს, რომ ყველაფერი წესრიგშია (ვის არ უხარია მწვანედ განთებული ანტივირუსის ხატულა :–)), ზედმეტად ამშვიდებს მას და ეს უკანასკნელი ივიწყებს სიფრთხილის სხვა წესებს. რისკის კიდევ უფრო შესამცირებლად და, მე ვიტყოდი, მინიმუმამდე დასაყვანად საჭიროა ყოველთვის გვახსოვდეს და ვიცავდეთ შემდეგ წესებს:

ყოველთვის ჩამოქაჩეთ სისტემური განახლებები (Windows Update), ეს საკითხი ძალიან ხშირად ყველაზე დიდ გავლენას ახდენს კომპის დაცულობის დონეზე.
არ იაროთ უცნობ ვარეზ, პორნო, gambling და სხვა ასეთი ჯურის საიტებზე. იქ ინფიცირების შანსი ყველაზე მაღალია.
არ გახსნათ უცხო მეილი. მართალია, დღევანდელი პოპულარული საფოსტო ყუთები (Gmail, Yahoo, AOL) საკუთარი ანტივირუსით ამოწმებენ ყველა წერილს და არც კლიენტის ანტივირუსები ტოვებენ მათ უყურადღებოდ, მაგრამ სიფრთხილეს თავი არ სტკივა ;–)
არ ენდოთ IM–ით (მესინჯერებით) გამოგზავნილ არცერთ ფაილს, თუნდაც ის კარგად ნაცნობი ადამიანისგან იყოს გამოგზავნილი. შეიძლება მას თქვენთან ბოროტად გახუმრება მოუნდა, ან კიდევ თქვენი მოქმედებების კონტროლი მოისურვა :–) ყველა ასეთი ფაილი გაშვებამდე ანტივირუსით შეამოწმეთ. თუ უფრო ზუსტი პასუხის მიღება გინდათ, საეჭვო ფაილი შეგიძიათ VirusTotal–ზე ატვირთოთ, სერვერი შეამოწმებს თქვენს ფაილს სამი ათეული სხვადასხვა ანტივირუსით და შედეგს დაგიბრუნებთ.

ამ ჯერზე სულ ეს იყო :–) მართალია, ინფორმაცია ძალიან მშრალი და საბაზოა, მაგრამ ახალბედებზე გათვლილი სტატია სხვანაირი ვერ გამოვიდოდა – ვეცადე მხოლოდ აუცილებელი ინფორმაცია მომეწოდებინა. იმედია, სტატიამ ცოტათი მაინც აგიხილა თვალები და ჩაგახედა „ვირუსების“ და მათთან ბრძოლის იდუმალ სამყაროში. მომავალ შეხვედრამდე!

წყარო www.compinfo.ge

Start Menu-ს სახელის შეცვლა

G_O_G_A — Thu, 07 May 2009 14:14:28 GMT

შესავალი

ადრე ”კომპინფო”-ს ბეჭდვითი ჟურნალის პირველ ნომერში, სტატიაში ”Start->Trast ანუ რომელი გვირჩევნია” იყო აღწერილი მეთოდი, თუ როგორ შეიძლებოდა Windows Start Menu-ს სახელის შეცვლა, მაგრამ ადრინდელ სტატიაში აღწერილ მეთოდს ქონდა რამოდენიმე მინუსი, 1. ის, რომ არ შეიძლებოდა 5 ასოზე ან ციფრზე მეტის გამოყენება და მეორე, საკმაოდ რთულად შერულებადი ოპერაცია იყო. ამ სტატიაში განვიხილავთ იგივე თემას (საუბარია Start Menu-ს სახელის შეცვლაზე), მაგრამ ორი დადებითი თვისებით, არ ვართ შეზღუდულნი ასოების და ციფრების რაოდენობაში და მეორე ყველაფერი გაცილებით მარტივია, მოკლედ შევუდგეთ საქმეს და მივყვეთ ყველაფერს თანმიმდევრობით: პირველ რიგში დაგვჭირდება პროგრამა Resource Hacker და String Editor (იმ შემთხვევაში თუ გვჭირდება ქართული წარწერა, შემდეგში მოგვიწევს რეესტრში გასეირნება.

Start Menu-ს პირვანდელი სახე

ოპერაცია “Ы”

საქმეში წარმატების მისაღწევად დაგვჭირდება ფაილი Explorer.exe რომელიც მდებარეობს საქაღალდეში C:\Windows\ (თუ რა თქმა უნდა Windows-ი C დისკზე გიყენიათ), პროგრამა Resource Hacker-ი (String Editor-ს ქვემოთ განვიხილავთ) და Windows-ის სტანდარტული რეესტრის რედაქტორი, რომელთან შეხებაც არაერთხელ გვქონია. წავედით წინ და გადავდგათ პირველი ნაბიჯი წარმატებისაკენ. დავაკოპიროთ ფაილი Explorer.exe რომელიმე საქაღალდეში (მაგ: D:\Start) შემდეგ გავხსნათ პროგრამა Resource Hacker და File -> Open მენიუს საშუალებით მივუთითოთ ჩვენი გადაკოპირებული ფაილი Explorer.exe როგორც სურათშია ნაჩვენები:

სურათს თუ დააკვირდებით მარჯვენა მხარეს ფანჯარაში წერია სიტყვა start დიახ ეს სწორედ ის სიტყვაა, რომელიც ყოველი Windows-ის ჩატვირთვისას გვაწონებს (ხანდახან გვაბეზრებს) თავს. მოდით ეხლა ეს სიტყვა შევცვალოთ რაიმე სასურველი სიტყვით მაგალითად მე ჩემს Start Menu-ს დავარქმევ Compinfo.ge-ს და თქვენ თქვენი სურვილისამებრ მოიფიქრეთ რაიმე (სამწუხაროა ის, რომ ამ პროგრამაში არ შეიძლება ქართულად წერა, რადგან პროგრამას არ აქვს ქართული უნიკოდის მხარდაჭერა, თუმცა გვაქვს მეორე პროგრამა String Editor, რომელსაც ქართული უნიკოდის სრული მხარდაჭერა აქვს, მისი გამოყენების შემთხვევაში გზა ხსნილია). მე იმ ადგილას სადაც წერია ”start” ჩავწერ ”Compinfo.ge”-ს (გაითვალისწინეთ ბრჭყალებში უნდა ჩაიწეროს სასურველი ტექსტი!)

სასურველი ტექსტის ჩაწერის შემდეგ, დააჭირეთ ღილაკს Compile Script, შემდეგ გახსენით მენიუ File და დააჭირეთ ღილაკს Save. საქაღალდეში სადაც გვქონდა შენახული ფაილი Explorer.exe დაემატება კიდევ ერთი ფაილი Explorer_Original.exe რომელიც გვატყობინებს იმას, რომ ოპერაცია (პირველი ნაბიჯი) წარმატებით დამთავრდა და ასევე გვეუბნება, რომ ის არის Explorer.exe-ს ორიგინალი, ანუ ჩვენ მოდიფიცირებულ ფაილს დარჩება ის სახელი რაც ერქვა და შეინახება ასევე მისი ასლი იმ შემთხვევისათვის თუ მოგვინდება ამ ყველაფრის უკან დაბრუნება (თუმცა ამ შემთხვევაში ჩვენ ეს არ დაგვჭირდება :-). ახლა კი გადავინაცვლოთ მეორე პროგრამაზე... მაშ ასე წარმოგიდგენთ ”String Editor”-ს, რომელსაც ქართული ენის მხარდაჭერა აქვს! მოდით გავხსნათ პროგრამა და File -> Open Executable მენიუს მეშვეობით მივუთითოთ ჩვენი დაკოპირებული ფაილი Explorer.exe (რომელიც განისვენებს D:\Start საქაღალდეში)

როგორც სურათზე ხედავთ 27 (მას მინიჭებული აქვს ID 578) ხაზზე არის განთავსებული ჩვენი ”საყვარელი” სიტყვა Start დააკლიკეთ მას ორჯერ და ქართული უნიკოდით ჩაწერეთ სასურველი სიტყვა, ჩემს შემთხვევაში ეს იქნება კვლავ ”კომპინფო”

შემდეგ დააჭირეთ OK-ს და File -> Save Changes To Executable მენიუს გამოყენებით შეინახეთ ცვლილებები! მორჩა, პირველი ეტაპი გადალახულია!

მეორე ნაბიჯი

მეორე ნაბიჯზე საჭიროა ჩვენს მოდიფიცირებულ ფაილს Explorer.exe-ს (საუბარია D:\Start-ში არსებულ Explore.exe ფაილზე და არა C:\Windows-ში არსებულ Explorer.exe-ზე) უნდა გადავარქვათ სახელი და მივცეთ მაგალითად Compinfo.exe, და შემდეგ გადავაკოპიროთ საქაღალდეში C:\Windows. ამის შემდეგ ვხსნით რეესტრის რედაქტორს ანუ Regedit (Start -> Run ჩაწერეთ Regedit და Enter ან OK), შევიდეთ მისამართზე HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\WindowsNT\CurrentVersion\Winlogon მარჯვენა მხარეს ვნახოთ პარამეტრი Shell დავაკლიკოთ თაგუნიას ცხვირი (ისარი) ორჯერ და ველში Value Data ჩავუწეროთ ჩვენი ახლად შექმნილი ფაილის Compinfo.exe-ს სახელი

(როგორც სურათზეა ნაჩვენები) დავაჭიროთ OK-ს და მორჩა საქმე :-) მხოლოდ ერთი რამ დაგვჩენია გადავტვირთოთ კომპიუტერი!

პატარა ნიუანსები

სანამ ამ ყველაფერს გააკეთებთ საჭიროა იცოდეთ ”პატარა ნიუანსები” პირველი არის ის, რომ როდესაც ჩვენ ვლაპარაკობთ ფაილზე Explorer.exe უნდა გავითვალისწინოთ, რომ .exe არის ფაილის გაფართოება, რომელსაც როგორც წესი Windows-ი მალავს, ასე რომ გაითვალისწინეთ როდესაც თქვენ შექმნით ფაილს და დაარქმევთ რაიმე სახელს აღარ არის საჭირო გაფართოების ხელით მითითება, რადგან Windows-ი თვითონვე ხვდება რომ ეს არის exe გაფართოების ფაილი და თავადვე ანიჭებს ამ გაფართოებას, ანუ თქვენს ფაილს დაარქვით მხოლოდ რაიმე სახელი მაგალითად Compinfo (exe აქ ავტომატურად იგულისმება), რადგან თუ თქვენ დაარქმევთ სახელს მაგ: Compinfo.exe-ს რეალურად მიიღებთ ასეთ სახეს Compinfo.exe.exe (აქედან მეორედ მიწერილი .exe არის გაფართოება და მის წინ დაწერლილი .exe სახელის გაგრძელება). მაგრამ როდესაც რეესტრში მიუთითებთ ამ ფაილის სახელს აუცილებლად საჭიროა მიუწეროთ გაფართოება (Compinfo.exe). და მეორე არანაკლებ დამაბნეველი ნიუანსი არის ის, რომ მაგალითად თუ ჩვენს ფაილს ვარქმევთ Compinfo.exe (დააკვირდით პირველი ასო დიდია) რეესტრშიც ზუსტად ისევე უნდა ჩავწეროთ და არავითარ შემთხვევაში compinfo.exe (დააკვირდით პირველი ასო პატარაა) ამ შემთხვევაში რეესტრი ვერ იპოვის ფაილს რადგან სახელებია განსხვავებული რეალურ ფაილსა და რეესტრში გაკეთებულ ჩანაწერს შორის!

საბოლოო შედეგი!

Start Menu-ს სახელი ინგლისურად

ესეც Start Menu ქართულად :-)

მორჩა სულ ეს იყო, იმედია გაართმევთ თავს და დატკბებით თქვენი ნამუშევრით.

შემდეგ როდესაც გაიხსნება ზემოთხსენებული ფაილი გამოჩნდება განყოფილებათა ჩამონათვალი, ჩვენ აქედან ამჯერად გვჭირდება მხოლოდ String table განყოფილება და მასში არსებული 37 -> 1033-ე რესურსი (რესურსების ჩამოსაშლელად/გამოსაჩენად დააჭირეთ ”+”-ს).

წყარო www.compinfo.ge

პორტების სკანირება

G_O_G_A — Thu, 07 May 2009 14:05:17 GMT

პორტების სკანირება

თავსატკივარი, ან იქნებ...

ვის არ უნახავს, ცეცხლოვანი კედლის (Firewall) შეტყობინება, რომ თქვენს პორტებს ვიღაც ბოროტი ბიძია ასკანირებს. ზოგ ახალბედას ეს საკითხი ცნობისმოყვარეობას უღვივებს, ზოგიც ამ ფანჯარას ყურადღებას არ აქცევს, მაგრამ რას ნიშნავს და რა დანიშნულება აქვს ამ ფანჯარას, ყველას აინტერესებს. და მაინც რა არის პორტების სკანირება?

ამ სტატიაში ვეცდები ზოგადად ავხსნა ეს საკითხი და ასევე შემოგთავაზოთ პატარა მიმოხილვა, თუ როგორ დავასკანიროთ პორტები და როგორ დავიცვათ თავი. იმისათვის, რომ ეს საკითხი კარგად გაიგოთ, საჭიროა, იცოდეთ TCP/IP “ჩაინიკის” დონეზე, არჩევდეთ ლოკალურ და გლობალურ ქსელებს, ასევე იცოდეთ რას წამოადგენენ პორტები. თუ ამის ცოდნაში ეჭვი გეპარებათ გადაიკითხეთ ja_ja-ს სტატია “ყველაფერი პორტებზე და გადამისამართებაზე”.

ჩვენ კომპზე გაშვებულია (რა თქმა უნდა, თუ არ გავთიშავთ) მრავალი სერვერის სერვისი, რომლების ფუნქცია არის ქსელიდან მიღებული ინფორმაციის დამუშავება. მაგალითად, Windows პლატფორმის შემთხვევაში - server-ის სერვისი, რომელიც გამოიყენება “ფაილების გასაზირებლად” (Sharing). თუ მომხმარებელი გაივლის ავტორიზაციას, მიიღებს ამ ფაილებზე წვდომას. ასეთივეა Remote Desktop - რომლის საშუალებითაც დაშორებული მომხმარებელი ავტორიზაციის შემთხვაში ასევე მიიღებს წვდომას თქვენს კომპთან. როგორც მიხვდით, ეს პროგრამები ფონურ რეჟიმში არიან გაშვებული და ელოდებიან ბრძანებებს შესაბამის პორტზე. საინტესოა, რას აკეთებს ბოროტი ხელი, რათა მოიპოვოს წვდომა თქვენს რესურსებზე. რა თქმა უნდა, მან არ იცის რა სერვისებია თქვენს კომპში აქტიური, მან ასევე არ იცის რა სისტემას იყენებთ Win-ს, linux-ს, თუ “ჭ”-ს. ამის გასარკვევად ის იწყებს პორტების სკანირებას. 1 დან რაღაც n პორტამდე, ამისთვის აგზავნის დანიშნულების არმქონე ინფორმაციას - ბიტებს, ჩვენი გაშვებული სერვერი კი ვალდებულია ამ ბიტებს უპასუხოს აგებულების მიხედვით. მაგ, server-ის სერვისი, პასუხობს, რომ არ აქვს უფლება ნახოს გაზიარებული ფაილები (can't access this share). ამის მიხედვით პორტების სკანერი პროგრამა შემტევს ატყობინებს, თუ რა პროგრამაა აქტიური და რომელ პორტზე. შემტევიც, თავისთავად, ამზადებს შეტევას და ამის მერე იწყება რეალური შეტევა. ანუ მხოლოდ პორტების სკანირება საფრთხეს არ წარმოადგენს, თუ უბრალოდ, უსაქმური ამოწმებს ამ მეთოდს.

ამ ყველაფრის უკეთ გასაგებად, მოდით, ცოტა პრაქტიკული გამოცდილება მივიღოთ.

გაითვალისწინეთ, მოცემული სტატია არის შემეცნებითი ხასიათის, არც საიტი და არც სტატიის ავტორი პასუხს არ აგებენ თქვენს ქმედებაზე. საკუთარ ქმედებაზე პასუხისმგებლობას იღებთ თქვენ თავზე. ასევე გაითვალიწინეთ, სხვისი კომპის თუ ქსელის დაზიანება ისჯება კანონით.

პირველ რიგში, გვჭირდება თვითონ პორტების სკანირების პროგრამა, linux-ის და ზოგადად Unix-ს შემთვევაში ეს არის Nmap (Win ვერსიას არ განვიხილავ იმიტომ, რომ ყოველმა მეორე ახალბედამ ქართული ინტერნეტი არ აიკლოს. უბრალოდ ახალბედა ლინუქსის ჩაწერას არ გარისკავს, ხოლო წინ წასული მომხმარებელი შესაბამის პროგრამას ვინდის ქვეშ თვითონაც იპოვნის და უაზრო სკანირებას არ დაიწყებს :-D). მოცემული პროგრამა იშოვება როგორც Debian-ის, ასევე Fedora-ს და სხვა ცნობილი დისტროების რეპოზიტებში, ასე რომ, პირდაპირ შეგიძლიათ გადაწეროთ კომპილირების გარეშე. მოკლედ, ჩავთვალოთ რომ შესაბამისი პროგრამა უკვე დააინსტალირეთ. გაუშვით ტერმინალი (მართალია, არსებობს ამ პროგრამის გრაფიკული გარსი, მაგრამ მე ტემინალიდან მუშაობას განვიხილავ.) და აკრიფეთ nmap + დასასკანირებელი ჰოსტი. მე ჩვენს ჰოსტს დავსკანავ :-P.

nmap compinfo.ge

მივიღებთ დაახლოებით ასეთ შედეგს:

user@eeepc-otosaxel:~$ nmap compinfo.ge

Starting Nmap 4.11 ( http://www.insecure.org/nmap/ ) at 2009-03-08 00:31 GET

Interesting ports on 80.83.135.194:

Not shown: 1660 closed ports

PORT STATE SERVICE

21/tcp open ftp

22/tcp open ssh

25/tcp open smtp

53/tcp open domain

80/tcp open http

81/tcp open hosts2-ns

110/tcp open pop3

111/tcp open rpcbind

135/tcp filtered msrpc

137/tcp filtered netbios-ns

138/tcp filtered netbios-dgm

139/tcp filtered netbios-ssn

143/tcp open imap

443/tcp open https

445/tcp filtered microsoft-ds

993/tcp open imaps

995/tcp open pop3s

1720/tcp filtered H.323/Q.931

3306/tcp open mysql

10000/tcp open snet-sensor-mgmt

Nmap finished: 1 IP address (1 host up) scanned in 4.333 seconds

პროგრამა წერს, რა პორტზე რა სერვისია მიბმული და ასევე წერს რომელი პორტი იფილტრება (Firewall-ით იბლოკება). იდეაში, ეს ინფო ზოგს არ დააკმაყოფილებს (ამ უტილიტით ოპერაციული სისტემის ვერსიისა და სერვისების ვერსიის შესახებ შეიძლება მიიღოთ ინფორმაცია). ვისაც განტერესებთ, თუ როგორ მუშაობს სრულად nmap-ი და კიდევ რა ინფოს მიღება შეიძლება, გადაიკითხეთ nmap-ის Manual-ები - უბრალოდ აკრიფეთ man nmap. მგონი “ჰაკერი” და ჰაკერი რას აკეთებენ გასაგებია, მოდით მივხედოთ თავდაცვას.

სანამ მოვყვებოდე, თუ რა უნდა ვქნათ თავის დასაცავად, ორიოდე სიტყვით, თუ რატომ გადავწყვიტე ამ სტატიის დაწერა. როგორც პრაქტიკამ მაჩვენა, მრავალი კომპ. მომხმარებელი უჩივის პორტების სკანირებას. ეს იმითაა გამოწვეული, რომ ახალი ინტერნეტ კავშირი GeLink-ი, კომპს ანიჭებს პირდაპირ გარე IP-ს. დაახლოებით ისეთი სიტუაციაა, როგორიც USB მოდემების დროს იყო. ამიტომ GeLink-ის შემთხვევაში დაცვის საუკეთესო საშუალებად მიმაჩნია ე.წ. Residental Gateway - უბრალო WAN პორტიანი როუტერი. ასეთი აპარატის დროს პორტების სკანირებას ბოროტმოქმედი ახდენს სწორედ ამ როუტერზე და არა კომპზე, სწორი კონფიგის შემთხვევაში კი როუტერის გატეხვა გაუჭირდება.

ახლა კი მივხედოთ იმათ, ვისაც როუტერის შეძენა არ სურს, ანდა აქვს როუტერი და აბეზარმა მეზობელმა უკვე ტვინი აუხადა სკანირებით :-D. მოდით, მივუბრუნდეთ ისევ საწყისს, სტატიის პირველ ნაწილს. რეალურად უკვე ვიცით თუ რა ინფო მისდის პორტების სკანერს და თუ შევძლებთ იმას, რომ სკანერს ეს ინფო არ მიეწოდოს, იგი უბრალოდ დაანებებს ჩვენს კომპს თავს და გადავა სხვა კომპზე. ამისთვის არსებობს ორი საშუალება, პირველი - გავთიშოთ ყველა პოტენციურად საშიში სერვისი, ან უბრალოდ ფაირვოლით დავბლოკოთ პორტების სკანირება. რა თქმა უნდა, კომბინაციაში ყველაზე უფრო კარგ შედეგს მივიღებთ. ჯერ ვნახოთ რა მდგომარეობაშია ჩვენი კომპი. ამისთვის უბრალოდ ჩავრთოთ კომპი და სხვისი კომპიდან დავასკანიროთ საკუთარი პორტები. მე განვიხილავ Win 2000-ის პორტებს. მართალია, სისტემა ცოტა მივაკონფიგე, მაგრამ სტატიისთვის დაცვების ნაწილი გავთიშე, შესაბამისად, სკანირების შედეგები გამოჩნდება.

დავიწყოთ: დავუშვათ არ ვიცით რომელ IP-ზე რომელ ოპერაციულ სისტემიანი კომპია. ამიტომ, ჯერ შუალედის ნაწილს დავასკანირებ და გავიგებ რომელი IP-ია აქტიური. მივიღებთ ასეთ შედეგს:

user@eeepc-otosaxel:~$ nmap -v -sP 192.168.0.1-5

Starting Nmap 4.11 ( http://www.insecure.org/nmap/ ) at 2009-03-08 14:17 GET

Host 192.168.0.1 appears to be up.

Host 192.168.0.2 appears to be down.

Host 192.168.0.3 appears to be up.

Host 192.168.0.4 appears to be down.

Host 192.168.0.5 appears to be up.

ამით მივიღეთ ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ რომელი ჰოსტებია ჩართული. როგორც მიხვდით გამოვიყენე ping-ი, ე. ი. თუ თქვენი კომპი "პინგს" არ უპასუხებს, ის არ ჩაითვლება აქტიურად და შემტევიც შეეშვება. აქედან გამოდის, რომ თავდასაცავად, პირველი, რაც უნდა გააკეთოთ, ესაა პინგზე პასუხის გაცემის აკრძალვა.

ახლა დავუშვათ, რომ ბოროტი იუზერი კონკრეტულად ჩვენ გვიტევს. მაგ, შემტევმა გამოიყენა შემდეგი ბრძანება: user@eeepc-otosaxel:~$ sudo nmap -v -O -sV 192.168.0.3. ამ დროს, როგორც ხვდებით, იგი მიიღებს დეტალურ ინფოს. (მართალია, როგორც ზემოთ ვახსენე, ვინდი ცოტა კონფიგურირებულია, მაგრამ მაინც იპოვნა ღია სერვისები):

PORT STATE SERVICE VERSION

135/tcp open mstask Microsoft mstask (task server - c:\winnt\system32\Mstask.exe)

139/tcp open netbios-ssn

445/tcp open microsoft-ds Microsoft Windows XP microsoft-ds

როგორც ხედავთ ამ პორტებზე აქვს შემტევს შანსი, რომ რამე მოშალოს. თავდაცვისთვის გვაქვს ორი საშუალება. პირველი - ამ პორტებზე წვდომა ფაირვოლით ავუკრძალოთ შემტევს ან მეორე - უბრალოდ ეს სერვისები გავთიშოთ. რომელ ვარიანტს აირჩევთ, ეს თქვენზეა დამოკიდებული, მაგრამ რომელიმე სერვისს თუ არ იყენებთ, სჯობს, საერთოდ გათიშოთ. ამ მოქმედებების მერე პორტების სკანირების დროს შემტევი მიიღებს ინფორმაციას, რომ კომპი არცერთ პორტზე არ პასუხობს და თქვენს კომპს ჩვენი ბოროტი იუზერი თავს დაანებებს. მგონი იდეა გასაგებია.

ახლა კი მეორე მეთოდი განვიხილოთ. ჩემს დანჯღრეულ კომპზე დავაყენებ ერთ საკამოდ ძველ ცეცხლოვან კედელს, რომელსაც აქვს პორტების სკანირების დეტექტირების და აკრძალვის ფუნქცია. ამის მერე დავასკანირებ კომპს და ვნახოთ, რაიმე შედეგს თუ მივიღებთ. მოდით, ამდენ ლაპარაკს, ლოს პრაქტიკუს!

აი რა ინფორმაცია მივიღეთ ამჯერად პორტების სკანირებაზე:

The SYN Stealth Scan took 69.26s to scan 1680 total ports.

Warning: OS detection will be MUCH less reliable because we did not find at least 1 open and 1 closed TCP port

Host 192.168.0.3 appears to be up ... good.

All 1680 scanned ports on 192.168.0.3 are filtered

MAC Address: აქ რაღაც იყო :)

Too many fingerprints match this host to give specific OS details

TCP/IP fingerprint:

Sinfo(V=4.11%P=i686-pc-linux-gnu%D=3/8% ...)

Win 2000 ლინუქსად მიიჩნია :), სკანერმა ვერ დააფიქსირა ვერცერთი პორტი. ამის მერე შემტევი უბრალოდ შეეშვება თქვენს კომპს. თან ყველაზე სასიამოვნო ინფო ისაა, რომ ფაირვოლი იმ ხულიგნის IP-ს ჩაიწერს. შემდეგ ეს IP-ი თქვენი სურვილისამებრ, გინდათ, პროვაიდერს გადაეცით, ან უბრალოდ დაბლოკეთ და პრობლემაც ამოიწურება (შეგიძლიათ სამაგიეროც გადაუხადოთ :)). ესეც ჩემი ცეცხლოვანი კედლის ლოგი, რომელიც შეტევის პროცესს აღწერს:

როგორც ხედავთ ხულიგანი გამოჭერილია. თან ვიცით, რა პორტებზე ვერ მიიღო ინფო!

მგონი, არც ისე რთული ყოფილა პორტების სკანირება როგორც ჩანს, თუმცა არც “საბავშვო” გასართობია. ეს ის ეტაპია, რომელსაც თითქმის ყველა შეტევის დროს გადიან.

ესეც ბონუსი, როგორ ასკანირებს ტრინიტი (ფილმ მატრიცას გმირი) ატომური ცენტრის სერვერის პორტებს (მატრიცაში ამის შემჩნევისთვის დიდი მადლობა ბნ. gearge-ს):

ამ კადრის ნახვა შეგიძლიათ ფილმ მატრიცას მეორე ნაწილში, დაახ. 1:43:26-29-ზე :)

როგორც ხედავთ ტრინიტი nmap-ით ასკანირებს ჰოსტს, იგებს, რომ ზედ 22-ე პორტზე გაშვებულია ssh-ის სერვერი და უშვებს ექსპლოიტ sshnuke-ს, რითაც ცვლის root-ის პაროლს. ამის შემდეგ ის ssh-ით უკავშირდება ამ სერვერს :)

რეალობაშიც ასეა, მაგრამ “sshnuke”-ს, რომელიც არის ექსპლოიტი, წერს ჰაკერი, ხოლო უბრალო უსაქმური ვერაფერს გააწყობს კონფიგურებულ სისტემაში. მაგრამ ტრინიტის nmap-ის რომ საშუალებით არ გაეგო, რომ ssh-ია გაშვებული, ხომ ვერაფერს გააწყობდა?

ამიტომ დაიცავით თქვენი სისტემა და ქსელიდან ბევრი უსაქმურისგან გადარჩებით :)

სტატიის ავტორი: otosaxel (ოთარ სახელაშვილი).

ყველაფერი პორტებზე და გადამისამართებაზე!!

G_O_G_A — Thu, 07 May 2009 14:02:13 GMT

რედაქციაში სულ უფრო მეტი და მეტი წერილები მოდის ამა თუ იმ სახის დაკავშირების პრობლემაზე. ზოგიერთს სურს თავის სახლის კომპიუტერზე სათამაშო სერვერის გახსნა, ზოგს სურს FTP ან HTTP სერვერის გახსნა. ზოგიერთს ბოროტი მიზნების გამო, ან საქმიდან გამომდინარე სჭირდება კომპიუტერების დისტანციაზე მართვა, მაგრამ ყველა ამ სახის სურვილის დროს რაღაც გაუგებარი პორტების და გადამისამართების ცივი კედლები გვხვდება.

სამწუხაროდ არცერთი ინტერნეტ რესურსი (არც უცხოური და არც ქართული, თუმცა ქართული რესურსები საერთოდ სულ სხვა რაღაცით არიან დაკავებული) თავის თავზე არ იღებს ამ საკითხის განხილვას. ზოგი თვლის რომ თვითონ იცის და სხვამ არ უნდა იცოდეს, ზოგი თვლის რომ ამის ახსნა ძალიან ძნელია, ზოგი კი ამხანაგის ან მეზობლის თვალში ქულას იწერს როდესაც ამბობს: მაგას რა უნდა გადამისამართება გააკეთე და მორჩაო. თუმცა რეალურად თვითონაც არ იცის რას ამბობს და მითუმეტეს როგორ უნდა განხორციელდეს ეს გადამისამართება. როგორც ვხვდები ისევ მე მომიწევს ამ ლეგენდების სამყაროში შეჭრა და მაქსიმალურად გამარტივებული ფორმით ყველაფრის ახსნა. მოკლედ თუ მზად ხართ და ცოდნის გაღრმავება გსურთ დროა საქმეს შევუდგეთ.

საჭირო განმარტებები
თავიდან უნდა შევისწავლოთ რამდენიმე ძირითადი განმარტება რომლებიც ამ სტატიის მიმოხილვისას დაგვჭირდება.

1, ლოკალური ქსელი
ეს არის ქსელის ის ტიპი რომელიც შექმნილია ერთი ორგანიზაციის, სამეზობლოს, ან კორპუსის არეალში. როგორც წესი ამ ქსელის უმრავლესობა მუშაობს 8 წვერიან UTP5 კატეგორიის კაბელზე, რომელიც ინფორმაციის ხარისხიან მიმოცვლას უზრუნველყოფს 100 მეტრის მანძილზე. რა თქმა უნდა შეიძლება ლოკალური ქსელი ორგანიზებული იყოს ოპტიკური ხაზითაც, ან კოაქსალური კაბელით, მაგრამ პირველი შემთხვევა ძალზედ იშვიათია, ხოლო მეორე კი პრაქტიკულად აღარ არსებობს. მიუხედავად შეერთების მეთოდისა იდეა მაინც ერთზე დაიყვანება, ლოკალური ქსელი არის ახლოს მდებარე კომპიუტერების ქსელი, რომელთა შორის ინფორმაციის მიმოცვლის სიჩქარე შეიძლება აღწევდეს 10/100 ან 1000 მეგაბიტს წამში.

ლოკალური ქსელი შეიძლება ფორმირდებოდეს DHCP-ს მეშვეობით, ანუ ყოველი კომპიუტერი ჩართვისას სერვერის, ან სპეციალური როუტერის მეშვეობით მიმდინარე სესიისთვის საჭირო IP მისამართს იღებს ავტომატურად (იღებს პირველ გამონთავისუფლებულ IP მისამართს). არსებობს უფრო გავრცელებული და მართებული მეთოდი, როდესაც ყოველ ლოკალურ ქსელში განთავსებულ კომპიუტერს აქვს კონკრეტული IP მისამართი. ლოკალური ქსელებისთვის რეზერვირებულია კონკრეტული დიაპაზონი, რა თქმა უნდა შეიძლება რაღაც საკუთარი IP დიაპაზონის მოხმარებაც, მაგრამ ამ პლანეტის მომხმარებლების 90-95% მოიხმარს დიაპაზონს 192.168.x.x.

x-ების ნაცვლად იწერება კონკრეტული ციფრები, მაგალითად ადრე უფრო აქტუალური იყო დიაპაზონი 192.168.0.x. ანუ პირველი კომპიუტერის ნომერი ქსელში იყო 192.168.0.1, მეორე კომპიუტერის 192.168.0.2, მესამეს ჰქონდა 192.168.0.3 და ასე შემდეგ. ამ შემთხვევაში ბოლო ციფრის ცვლილებით შეგვიძლია ქსელში გავაერთიანოთ 255 კომპიუტერი, ეს ლოკალური ქსელებისთვის ძირითადად საჭიროზე მეტია, ზოგჯერ ზედმეტად ბევრი ციფრია.

შედარებით ახლახანს უფრო აქტუალური გახდა ლოკალური ქსელები დიაპაზონზე 192.168.1.x. ამ შემთხვევაში პირველი კომპიუტერის ნომერი იქნება: 192.168.1.1, მეორესი იქნება 192.168.1.2, მესამესი 192.168.1.3 და ასე შემდეგ. როგორც ხვდებით ისევ ბოლო ციფრი იცვლება და იდეაში ისევ 255 კომპიუტერის გაერთიანება შეიძლება. განსხვავება ისაა რომ შედარებით ძველი 192.168.0.x გამოიყენებოდა მაშინ როდესაც ADSL ინტერნეტი არ იყო, ხოლო ეგრეთწოდებული როუტერების გავრცელების ეპოქაში აქტუალური გახდა 192.168.1.x დიაპაზონი, ძირითადად ეს განპირობებულია იმით რომ როუტერი ქსელში როგორც კიდევ ერთი კომპიუტერი ისე ჩანს, როგორც წესი თვითონვე აქვს პირველი კომპიუტერის IP 192.168.1.1 ამიტომაც ყველა პირდაპირ ამ სტანდარტზე გადაეწყო, თუმცა ამით ქსელის იდეა დიდად არ შეცვლილა.

ქსელში რამდენიმე კომპიუტერის გასაერთიანებლად ასევე საჭიროა სპეციალური აპარატები, HUB, ან SWITCH (სვიჩი უფრო სასურველია, სამწუხაროდ მისი პლიუსების აღწერას აქ ვერ მოვახერხებ). იმის და მიხედვით თუ რამდენი პორტი, ანუ შესაერთებელი აქვთ მათ, იმდენი კომპიუტერის გაერთიანება შეიძლება ერთ ქსელში, თუმცა ასევე შეიძლება პირველი და ბოლო პორტებით თვითონ ეს აპარატურებიც გადააბათ და კიდევ გააფართოვოთ მომხმარებლების დიაპაზონი.

დაგვრჩა ლოკალური ქსელისთვის ორი პუნქტის ხსენება. ქსელში IP მისამართის მითითების გარდა უნდა ჩავწეროთ ქსელის ნიღაბი (მასკა - Submask Net), რომელიც უმრავლესობა შემთხვევაში არის 255.255.255.0 ეს ქსელში გაერთიანებულ კომპიუტერებს მიუთითებს რომ IP დიაპაზონი იცვლება მხოლოდ ბოლო სამი ციფრის მიხედვით ციფრი 0 კი მიუთითებს იმაზე რომ მაქსიმუმ შესაძლებელია 255 IP გამოყენება, 0-იანის ცვლილებით შეგიძლიათ დაარეგულიროთ რამდენი კომპიუტერი შეიძლება იყოს ქსელში.

ბოლო პუნქტი კი არის Gateway, ანუ ინტერნეტში გასასვლელი კარიბჭე, როგორც წესი ინტერნეტში გამსვლელი კომპიუტერის IP არის 192.168.1.1 ან 192.168.0.1, როუტერ მოდემების გამოყენების შემთხვევაში ეს პრაქტიკულად ყოველთვის არის 192.168.1.1. მორჩა ამით ლოკალური ქსელის განმარტება ამოიწურა. რა თქმა უნდა გაჭიმვა კონფიგურირებაზე შეიძლება კიდევ რამდენიმე გვერდი დავწეროთ, მაგრამ ეს ჩვენი დღევანდელი სტატიის ამოცანა არ არის.

2, ინტერნეტ ქსელი
ინტერნეტ ქსელი დღეისათვის შეიძლება დაიყოს ძირითადად ორი სახის კავშირად Dial-UP და ADLS. პირველი ნელნელა უკვე კვდება და მალე ისტორიას ჩაბარდება. მართალია კიდევ რამდენიმე სხვა სტანდარტი არსებობს, მაგრამ ყველას აღწერას დღეს არ დავიწყებთ. შედარებით ახალმა ინტერნეტ კავშირმა ADSL-მა შემოიღო ორი ახალი მცნება, ლოკალური, ან შიდა ინტერნეტი (არ აგერიოთ ლოკალურ ქსელში) და გლობალური, ან გარე ინტერნეტი. იდეა აქ მდგომარეობს შემდეგში. პროვაიდერი რთავს მომხმარებლებს თავის ქსელში. იმის გამო რომ თავის ქსელში მას გადასახადი არ აქვს, ან ძალზედ მცირეა (საკუთარ თავს ხომ არ გადაუხდის ფულს) ლოკალურ, ანუ ქალაქის, ან რესპუბლიკის მაშტაბით დაკავშირებულ მომხმარებლებს საშუალება აქვთ ერთმანეთს ან პროვაიდერის სერვერს დაუკავშირდნენ მაქსიმალური სიჩქარით. ADSL ტექნოლოგიის დროს ეს არის 8 მეგაბიტი წამში, ხოლო დღეისათვის ნელნელა შემოპარულ ADSL 2+-ში ეს არის 24 მეგაბიტი წამში. ამ ციფრებს ხშირად გაიგებთ სარეკლამო რგოლებიდან, ან ბანერებიდან. სხვათაშორის თუ პროვაიდერები ერთმანეთს მოსისხლე მტრებად არ თვლიან (არადა დღეს საქართველოში ასეთს ადგილი აქვს), მაშინ სხვა პროვაიდერის მომხმარებლებიც ერთმანეთს ლოკალური სიჩქარით უკავშირდებიან.

გარე, ანუ გლობალური ინტერნეტი, ეს არის ძირითადი ინტერნეტი. ანუ მთელი პლანეტის ინტერნეტი, ზოგიერთ შემთხვევაში შეიძლება ჩვენს პლანეტასაც გასცდეთ, მაგრამ ეს ჯერ ოცნებებშია, თუმცა თუ მოხერხდა მთვარეზე, ან მარსზე თუნდაც ერთი ბაზის აგება, მაშინ ინტერნეტი პლანეტთაშორისი მოვლენა გახდება (მაგრამ აქ სიჩქარე, საკმაოდ საკამათო საქმე იქნება). მოკლედ გლობალური ინტერნეტის მისაღებად სხვადასხვა პროვაიდერი სხვადასხვა მეთოდებს და პარტნიორებს იყენებს შესაბამისად მას სხვადასხვა გადასახადიც აქვს. ნებისმიერ შემთხვევაში გარე ინტერნეტზე პროვაიდერი კარგ თანხას ხარჯავს, ამიტომ ჩვენ, თავის მთელ სიჩქარეს ვერ გვაძლევს და ჩვენს მიერ შეძენილი პაკეტის მიხედვით გვაწვდის ინტერნეტს. ჯამში შეიძლება ასე იყოს უხეში ანგარიში, პროვაიდერს აქვს 100$-ად შეძენილი 1 მეგაბიტი, ვთქვათ ყავს 8 მომხმარებელი რომლებსაც სურთ 128 კილობიტის მიღება, მაშინ იდეაში მან 100$ უნდა გაყოს 8-ზე და მიიღებს ერთი აბონენტისთვის 12,5$-ს. რა თქმა უნდა ეს გამოგინოლი ციფრებია და საერთო არაფერი აქვს რეალობასთან. გარდა ამისა პროვაიდერმა თავისი თანხაც უნდა დაამატოს მომსახურების სახით. მოკლედ ამით ფორმირდება გარე ინტერნეტის სიჩქარე. გარდა ამისა ინტერნეტში ჩვენი კომპიუტერები ჩანს გარე ინტერნეტ IP-ით და არა შიდა ქსელის IP-ით. სწორედ აქ იბნევა ბევრი მომხმარებელი და ვერ იგებს რა ხდება მის კომპიუტერში, თითქოსდა მის კომპიუტერს აქვს, IP 192.168.1.2 მაგრამ სხვა კომპიუტერიდან, ან სამსახურიდან თავის სახლის კომპიუტერს ვერაფრის დიდებით ვერ უკავშირდება. აქ ცოტათი კიდევ მოგვიწევს ცოდნის გაღრმავება.

ინტერნეტ მისამართები და ADSL მოდემები
იმის გამო რომ თქვენ ჩართული ხართ გლობალურ ქსელში ანუ ინტერნეტში გამოიყენება თქვენი კომპიუტერის იდენტიფიკაციის ერთიანი სტანდარტი, ანუ IP ადრესაცია. IP მისამართები ამ შემთხვევაში გამოიყენება გარე ინტერნეტის და არა თქვენი შიდა ქსელის, რომელიც ზემოთხსენებული 192.168.x.x დიაპაზონში მუშაობს. აქ როგორღაც ტვინი უნდა დავძაბოთ და ჩვენი შეზღუდვის კედლები უნდა გავანგრიოთ.

მაშ ასე წარმოვიდგინოთ სიტუაცია, შევდივართ რომელიღაც საიტზე, სერვერი ჩვენ გვცნობს ჩვენი გარე ინტერნეტის IP-ით და ჩვენს მიერ მოთხოვნილ ამა თუ იმ სახის ინფორმაციას შესაბამის მისამართზე აგზავნის. მაგრამ ჩვენ არსად არ გვაქვს რაიმე გარე IP მისამართი მითითებული, საინტერესოა რატომ თვლის ესა თუ ის რესურსი რომ ჩვენ ეს IP გვეკუთვნის. იმისათვს რომ გავიგოთ რა არის ჩვენი გარე IP მისამართი საკმარისია გადავიდეთ მისამართზე: http://www.myipaddress.com/, მაშინვე მიიღებთ თქვენს გარე IP მისამართის ნომერს. საინტერესო ის არის რომ ეს მისამართი ხშირად ჩვენს კომპიუტერში საერთოდ არ გვაქვს მითითებული, მაშ საიდან ფორმირდება იგი?

თუ ვიყენებთ ძველებურ Dial-UP დაკავშირებას, მაშინ ამ შემთხვევაში ჩვენს ინტერნეტ პროვაიდერს რეზერვირებული აქვს, რამდენიმე IP მისამართი. დაკავშირების დროს ჩვენ გვანიჭებს იმ მისამართს რომელიც გამონთავისუფლებულია. იმის გამო რომ ახალი დაკავშირებისას შეიძლება სხვა IP მისამართი იყოს გამონთავისუფლებული და მისი მეშვეობით გავიდეთ ინტერნეტში ასეთ კავშირს დაერქვა დინამიური IP. ანუ ცვლადი მისამართების ტექნოლოგია, რომელი IP გექნება შემდეგი კავშირისას არავინ იცის. მუდმივი ანუ სტატიკური IP ამ დროს დამატებითი თანხა ღირდა. გასაგებია რომ საკუთარ ვებ-სერვერზე, ან FTP სერვერზე ამ დროს ნაკლები ხალხი ფიქრობდა. იდეაში შესაძლებელი იყო მაგრამ რთული იყო.

ADSL-ის გამოჩენასთან ერთად ყოველ აბონენტს ეძლევა თავისი მუდმივი IP მისამართი. ანუ ყოველი შეერთება დღეს ხვალ და ერთი წლის შემდეგაც ერთი და იგივე მისამართიდან ხდება. შესაბამისად თუ შენს კომპიუტერზე რაიმე სერვერს გახსნი მას ყოველთვის ერთ მისამართზე მოაგნებენ. საკმაოდ მოხერხებულია. მაგრამ თავიდანვე ADSL ინტერნეტი ორი მოდემით ვრცელდებოდა, ერთი იყო პროგრამული ანუ USB მოდემი. ხოლო მეორე კი LAN, ანუ Router მოდემი. განსხვავება იდეაში შემდეგია, პირველი გამოიყენება პერსონალური მოხმარებისთვის, მეორე კი რამდენიმე მომხმარებელს შორის ინტერნეტის გასანაწილებლად.

აქვე გამოჩნდა ლეგენდები და თავის დამფასებელი კასტა. ანუ თუ ეგრეთწოდებული როუტერ მოდემი გქონდა შეგეძლო მის პარამეტრებში შემძვრალიყავი, ინტერნეტის სიჩქარე აგეწია, გაგეხსნა პორტები, გადაგემისამართებინა და ბოლოს - ”კაი რა ბიჭო შენ დღემდე USB მოდემზე ზიხარ?!”. რა თქმა უნდა ბევრი აქედან ლეგენდების თეორიაა. არანაირი სიჩქარის აწევა მოდემის კონფიგურირებით არ შეიძლება, რადგან სიჩქარეს მოდემი კი არ განსაზღვრას არამედ პროვაიდერის სერვერი. მასთან კი თქვენ ხელი არაფრით არ მიგიწვდებათ. ერთადერთი პლიუსი შეიძლება აქ იყოს კონკრეტული პორტების სხვადასხვა კომპიუტერებზე გადამისამართება და არა გახსნა. ასევე როუტერ მოდემი ასრულებს გარკვეული FireWALL-ის ფუნქციას. ზოგიერთს ასეთი შესაძლებლობაც აქვს დამატებით, მაგრამ პირდაპირი შეტევის დროს შემტები თქვენს IP-ზე ხედავს როუტერს და უტევს მას. როუტერში კი არანაირი Windows-ი არ აყენია, ასე რომ თვითშემოჭრადი ვირუსები პრაქტიკულად მოკვეთილია. თუ მომხმარებელმა თვითონ არ გაუშვა რომელიმე ვირუსი, ან დაუდევრობით რომელიმე საიტიდან რაღაც საშინელაბა არ აიკიდა.

USB მოდემის შემთხვევაში კომპიუტერი და IP ერთიდაიგივეა, ანუ თქვენსა და ინტერნეტს შორის არავინ დგას, ამ დროს ერთერთი ნეგატიური გამოვლინებაა პირდაპირი ვირუსული შეტევები. დანარჩენის მხრივ გინდ ვებ-სერვერი, გინდა სათამაშო სერვერი გახსენი არანაირი შეზღუდვა არ არსებობს. ახლა დადგა დრო დეტალურად მოდემები განვიხილოთ.

ADSL მოდემები
როგორც უკვე ვახსენეთ მოდემები ორი სახისაა. ორივეს თავისი პლიუსები და მინუსები ახასიათებს. დავიწყოთ ნელნელა.

USB მოდემები - ამ ტიპის მოდემები წარმოადგენენ პატარა მოწყობილობას, განსაკუთრებით ბოლო ვერსიები, რომელთა ზომებიც თაგუნიას (Mouse), ზომებს უახლოვდება. აქვს ორი კონექტორი და რამდენიმე მნათობი დიოდი. კონექტორებიდან ერთერთი ერთდება ტელეფონის კაბელი, სწორედ მისი მეშვეობით რეკავს იგი ინტერნეტში, დიახ დიახ დღემდე რეკავს და არა პირდაპირ მუდმივ ხაზზეა, ხოლო მეორე USB პორტით იგი ერთდება კომპიუტერთან, გადასცემს და იღებს ინფორმაციას, ასევე იღებს ფუნქციონირებისათვის საჭირო ენერგიას პირდაპირ USB პორტიდან. მის დასაინსტალირებლად საჭიროა შესაბამისი დრაივერი, რომელიც სპეციფიკურ პროგრამასაც აინსტალირებს. ყველა ოპერაციის შემდეგ USB მოდემი კომპიუტერში ჩნდება როგორც კიდევ ერთი ქსელის დაფა. აკონფიგურირებთ მას პროვაიდერის მიერ მოცემული პარამეტრებით და თქვენ მზად ხართ მუშაობისთვის (ზოგიერთი პროვაიდერი არ ითხოვს USB მოდემის კონფიგურირებას, სერვერთან შეერთებისას იგი თვითონ იღებს საჭირო პარამეტრებს).

LAN ანუ როუტერ მოდემი - ამ ტიპის მოდემი წინა მოდელისგან რადიკალურად განსხვავდება. პირველი განსხვავება ზომებშია და კონექტორებში. ზოგიერთ მოდელს აქვს დამატებით USB პორტიც, მაგრამ ეს უფრო რარიტეტია ვიდრე საჭიროება. LAN მოდემები USB მოდემებისგან განსხვავებით არ საჭიროებენ დრაივერებს, არ სჭირდებათ განსაკუთრებული კონფიგურირება. ასეთ მოდემებს თვითონ აქვთ საკუთარი RISK პროცესორი (ოღონდ დაბალი სიხშირის), ასევე აქვთ თავიანთი ოპერაციული სისტემა, კომპიუტერს ან სხვა მოწყობილობას როგორც წესი უკავშირდებიან ქსელის კაბელის მეშვეობით. სწორედ აქედან არის მათი სახელი წარმოშობილი LAN მოდემი. მაგრამ იმის გამო რომ ასეთი მოდემი ასრულებს დამატებით კიდევ ერთ საქმეს, ანუ ახდენს ლოკალური IP მისამარტების ტრანსლირებას (ამ საქმეს როუტინგს ეძახიან), მას როუტერ მოდემებსაც ეძახიან.
განვიხილოთ რას წარმოადგენს როუტინგი და რაში გამოიხატება იგი. წარმოიდგინე რომ შიდა ქსელში ხართ 5 მომხმარებელი. 5 მომხმარებელი ერთდროულად სხვადასხვა საიტიდან ცდილობთ რაღაც ინფორმაცია მიიღოთ. ამასობაში შიდა ქსელში მომხმარებლებს გაქვთ IP მისამართები 192.168.1.2, 192.168.1.3, 192.168.1.4, 192.168.1.5, 192.168.1.6. ამ დროს IP მისამართი 192.168.1.1 უკავია თვითონ როუტერ მოდემს, ანუ ლოკალურ ქსელში შეიძლება ითქვას 6 მომხმარებელი ხართ. იმისათვის რომ მოდემი არ დაიბნას ყველა მომხმარებლის მიერ მოთხოვნილ პაკეტს აყოლებს ლოკალური ქსელი IP მისამართს, მიმღები წყარო ამ მისამართს ყურადღებას არ აქცევს, მაგრამ როდესაც უკან აგზავნის პასუხს, როუტერი კითხულობს რომელ IP-ს უნდა გადაუგზავნოს შიდა ქსელში შესაბამისი პაკეტი. სწორედ ამის ხარჯზე არ ხდება მონაცემების არევა. ახლა წარმოიდგინეთ რომ თქვენი მეგობარი სხვა უბნიდან ცდილობს თქვენ დაგიკავშირდეთ, იგი კრიფსვს თქვენს IP მისამართს და სინამდვილეში იგი ხვდება თქვენს როუტერთან. როუტერმა მიიღო მოთხოვნა, მაგრამ იმის გამო რომ მან არ იცის აღნიშნული მოთხოვნა რომელ შიდა ქსელის მომხმარებელს გადაუგზავნოს, მას უბრალოდ უგულველყოფას გაუკეთებს. ეს მეთოდი საკმაოდ სასარგებლოა როდესაც როუტერი უნებლიედ გვიცავს ვირუსებისგან, მაგრამ მიუღებელია მაშინ როდესაც ჩვენთვის სასურველ მომხმარებლებსაც არ უშვებს ჩვენამდე. აქ უნდა გავარკვიოთ როუტერის მუშაობის პრინციპები.

როუტერი
იდეაში როუტერ მოდემს გააჩნია ორი IP მისამართი, ერთი ლოკალური ქსელისთვის, ხოლო მეორე გარე ქსელისთვის ანუ ინტერნეტისთვის. სწორედ იმის გამო რომ მას შეუძლია შიდა ინტერნეტ მისამართები გადააკეთოს გარე IP მისამართებად და ისე დააგზავნოს პაკეტები, მას ყველა პატივს ვცემთ. ზოგიერთი გაუაზრებლად, ზოგი კი მთელს ვიტამინებს წოვს. ანუ ერთი გასაგებია როუტერ მოდემი ახერხებს შიდა და გარე IP მისამართების ტრანსლირებას (შეცვლას, მიმოცვლას, გადაცვლას - მოკლედ ვისარ რა ტერმინი მოგეწონებათ ის გამოიყენეთ), ანუ შეცვლას. გარდა ამისა შეიძლება როუტერის კონფიგურირება, ანუ მითითებული იყოს რომელი პორტის მოთხოვნა კონკრეტულად რომელ ლოკალურ კომპიუტერზე იყოს გადაგზავნილი. ამ შესაძლებლობას აქვს მთელი ლეგენდები და არასწორი ინტერპრეტაციები. თუ პორტების პარამეტრები კონფიგურირებული არ არის, მაშინ ნებისმიერი მოთხოვნა როუტერ მოდემთანვე ჩერდება. სწორედ ამის გამოა რომ ვერ ხერხდება საკუთარი სათამაშო სერვერის გახსნა, ვებ, FTP თუ სხვა სახის სერვერის ამუშავება. შეუძლებელია კომპიუტერის დისტანციაზე მართვა და ასე შემდეგ.

გამარტივებულად რომ ვთქვათ გარედან მიღებული მოთხოვნის დაკმაყოფილებას, მაგალითად სათამაშო სერვერის გაშვებას ცდილობს თვოთონ როუტერი, მაგრამ იმის გამო რომ როუტერში ასეთი რამ არ არის, ხოლო მოთხოვნილი პორტი ვთქვათ 5698 მას არ აქვს კონფიგურირებული და არ უთითებს სად გადააგზავნოს, იწვევს როუტერ მოდემისგან გაბრაზებას და მოთხოვნილ საქმეზე უარს აცხადებს. ახლა მოვიდა დრო კიდევ ერთ საიდუმლო თემას პორტებს გავეცნოთ.

პორტები
ბევრისთვის ეს არის რაღაც შესაერთებელი ფიზიკური ადგილი, ზოგისთვის ეს არის ვირტუალური გვირაბი, ზოგიერთისთვის დღემდე გაუგებარი ზებუნებრივი მოვლენა. სინამდვილეში კი პორტი არის პროგრამის აღმნიშვნელი. ანუ წარმოიდგინეთ ვუკავშირდებით IP მისამართს 230.24.123.3. ამ კომპიუტერისგან ჩვენ გვინდა მივიღოთ ფაილების გადმოწერის უფლება, ანუ ადამიანური ენით რომ ვთქვათ FTP წვდომა გვინდა. მაგრამ კომპიუტერში არსებობს აურაცხელი პროგრამა რომელი კონკრეტული პროგრამა უნდა დაგაკავშიროთ კომპიუტერმა რომ თქვენი სურვილი ასრულდეს? რა თქმა უნდა ზოგიერთი გაუაზრებლად იტყვის წინ აკრიფე FTP:// და მორჩა საქმეო. შეიძლება, მაგრამ თუ იცი რას მიუთითებს ეს აბრევიატურა კომპიუტერს? ოოო, სწორედ აქაა საიდუმლო, საქმე იმაშია რომ არსებობს წინასწარ გაწერილი რამდენიმე პროგრამის ნომერი, ასე მაგალითად FTP სერვერები ძირითადად მუშაობენ 21-ე პორტზე. ანუ უფრო მარტივად რომ ვთქვათ FTP პროგრამებს აქვთ ნომერი 21.

თუ თქვენ მიმართეთ კომპიუტრს მისამართით FTP://230.24.123.3 ეს ნიშნავს რომ თქვენ სთხოვეთ კომპიუტერს IP მისამართით 230.24.123.3 გამოიძახოს მასთან ინსტალირებული პროგრამა რომელსაც აქვს ნომერი 21 და შემდეგ მას გადასცეს თქვენი მოთხოვნის დამუშავება. თუ შესაბამის კომპიუტერზე ასეთი პროგრამა აყენია, გაიშვება შესაბამისი პროგრამა რომელიც უკვე მოგთხოვთ სახელს და პაროლს, ან არ მოგთხოვთ, ეს უკვე დამოკიდებულია, მის კონფიგურაციაზე და ადმინისტარატორის სურვილზე.

არსებობს რამდენიმე წინასწარ განსაზღვრული პორტი, ანუ პროგრამის ნომერი, მაგალითად 21 უკვე განხილული FTP სერვერის პროგრამებია, 25 ეს არის SMTP სერვერი, ანუ ფოსტის გამგზავნი პროგრამა, 80 როგორც წესი არის WEB სერვერი, 110 POP3 სერვერი და ასე შემდეგ. რა თქმა უნდა ეს არის ძირითადი სტანდარტები, მაგრამ არავინ არ მოითხოვს მათ 100%-ინ დაცვას შეიძლება ადმინისტრატორებმა მოინდომონ შესაბამისი პროგრამების კონფიგურირება და მიუთითონ არა სტანდარტულ ციფრზე რეაგირება არამედ რაიმე განსხვავებულზე, მაგალითად ხშირია როდესაც WEB სერვერის ნომერი 80-ე კი არა არის 81, ან 800. წინასწარ განსაზღვრული არის რამდენიმე ათასი ნომრის პორტი, მაგრამ ეს სულაც არ ნიშნავს იმას რომ თქვენ არ შეგიძლიათ თქვენი სასურველი ნომრის გამოყენება. უბრალოდ ორ სხვადასხვა პროგრამას ერთ ნომერს ვერ მისცემთ.

კარგი აქ პრაქტიკულად ძირითადი იდეების ახსნა მთავრდება და ვიწყებთ ძირითადზე გადასვლას, ძირითადი თემა კი დღეისათვის არის გადამისამართება. როგორც ხვდებით გადამისამართება მხოლოდ როუტერ, ანუ LAN მოდემის მფლობელებს სჭირდებათ USB მოდემის მფლობელებს ეს თავის ტკივილი არ აწუხებთ. დააყენეთ რა სერვერიც გინდათ, შემდეგ თქვენს მეგობრებს ან მომხმარებლებს შეატყობინეთ თქვენი IP და მორჩა ისინი თქვენს კომპს ესტუმრებიან, რა თქმა უნდა თუ ჩართული გაქვთ.

გადამისამართება
ჩემამდე იმდენი ლეგენდა და ხანდახან შუბლზე თვალების ამოსასვლელი ისტორიები მოსულა რომ ყველას აღწერა შორს წაგვიყვანს. უბრალოდ ვახსენებ რამდენიმეს. მაგალითად გამწარებული მომხმარებელი მიკავშირდება და მიხსნის რომ მან ყველა პორტი პროვაიდერს გაახსნევინა და გადაამისამართებინა, მაგრამ მიუხედავად ამისა მას მომხმარებლები ვერ უკავშირდებიან. პორტები პროვაიდერმა იმიტომ გახსნა და გადაამისამართა რომ პაროლს პროვაიდერი მომხმარებელს არ აძლევს (ეს ხშირი შემთხვევაა ქართულ რეალობაში), მაშინ მიჩნდება კითხვა თვითონ მომხმარებელი რომელ ლოკალურ IP-ზე ზის. აქ ირკვევა რომ მომხმარებელმა ვერ გაიგო ეს კითხვა შემდეგ კი აღმოჩნდა რომ თავისი IP არ იცის. მაშინ გვიჩნდება კანონიერი კითხვა სად გადაამისამართა პროვაიდერმა პორტები, ანუ როუტერში შემოსული ყველა მოთხოვნა რომელ ლოკალურ კომპიუტერს გადაეცემა, თუ ლოკალური კომპიუტერის IP თვით მომხმარებელმაც არ იცის? სუპერ საიდუმლო სიჩუმე ჩამოვარდა. გამოდის რომ მომხმარებელი პროვაიდერმა მოატყუა და ხელი ჩაიქნია, ან თვითონაც არ იცის რა გააკეთა.

არის მერე ვერსიაც, ყველა პორტი გავხსენი, მაგრამ ვერავინ შემოდის! - საერთოდ ჩვენში დარჩეს და პორტის გახსნა დახურვას მოდემი არ უზრუნველყოფს, თუ შედარებით ძვირიანი მოდემი არ გაქვთ რომელშიც FireWall-იც არის ინტეგრირებული. დაიმახსოვრეთ პორტების გახსნა დახურვას არეგულირებს FireWall-ი. ანუ FireWall-ი არეგულირებს რომელი ნომრის პროგრამას ჰქონდეს ინტერნეტში გადაცემის, ან მიღების შესაძლებლობა.

შემდეგი ვერსია აბნევს ბევრ ახალბედას. ასე მაგალითად ერთერთმა ახალბედამ მოისურვა დისტანციაზე კომპიუტერის მართვა. დააყენე სამართავ კომპიუტერზე Remote Admin-ი, ამოიწერა ამ კომპიუტერის IP. მივიდა სახლში დააყენა შესაბამისი წამკითხავი ვერსია და პროგრამას არაფრის დიდიებით სერვერს არ უკავშირდება, როგორც გაირკვა ამოწერილი იყო შემდეგი IP მისამართი: 192.168.1.3, ბევრი უკვე მიხვდა რომ ეს არის შიდა ქსელის IP და ასეთ მისამართზე მხოლოდ შიდა კომპიუტერებს დაუკავშირდები, მაგრამ გარე ინტერნეტში ასეთ კომპიუტერს ვერ იპოვი, თუ იპოვი და იმდენი იქნება რომ შენი კომპიუტერი გააფრენს :-), წარმოიდგინე რამდენი ლოკალური ქსელია რა რამდენ კომპიუტერს აქვს ლოკალურ ქსელში IP მისამართი 192.168.1.3.

მოკლედ კურიოზები ბევრია, ჩვენც რომ იგივეში არ გავებათ გავითვალისწინოთ ზემოთ აღწერილი ყველა ნიუანსი, შიდა ქსელი, გარე ქსელი, ინტერნეტი, როუტერი და პორტები. ყველაფრის ამის ხარჯზე მივიღებთ შემდეგ ინფორმაციას: თუ ჩვენ ვიყენებთ ღოუტერ მოდემს, ამასობაში ჩვენს კომპიუტერზე ვაყენებთ რაიმე სერვერულ პროგრამას რომელსაც გარკვეული ნომერი, ანუ პორტი აქვს მინიჭებული და როუტერისთვის არ გვაქვს ახსნილი რომ შესაბამისი პორტისთვის განკუთვნილი მოთხოვნა გადმოუშვას შესაბამის კომპიუტერზე, მაშინ კავშირი სერვერსა და მომხმარებელს შორის არ შედგება.

იმისათვის რომ როუტერს ავუხსნათ სად გადაუშვას შესაბამისი მოთხოვნა, უნდა შევიდეთ მისი კონფიგურირების მენიუში (თუ რა თქმა უნდა პაროლი იცით, თუ არა და სთხოვეთ პროვაიდერს, როგორც წესი უპრობლემოდ აკეტებენ ამას).

მოდი წინასწარ ჩამოვაყალიბოთ ამოცანა, ვთქვათ ჩვენს კომპიუტერზე ვხსნით FTP სერვერს (სტანდარტული პორტი 21), და ამასთან ერთად ვაინსტალირებ Remote Admin-ს (სტანდარტული პორტი 4899). ამ შემთხვევაში ან Telnet ბრძანების მეშვეობით, ან ბროუზერის მეშვეობით ვუკავშირდებით ჩვენს როუტერს ლოკალური ქსელის IP მისამართზე (როდესაც გაერკვევი ყველაფერში შეგეძლება გარე ქსელითაც დაუკავშირდე როუტერს გარე IP მისამართით), პრაქტიკულად ყველასთან ეს არის შემდეგი IP 192.168.1.1, ანუ ბროუზერის ფანჯარაში ვკრიფავთ ამ IP-ს და გამოდის როუტერში ჩამონტაჟებული მინი Web საიტის ვარიანტი რომელიც საშუალებას მოგვცემს შევცვალოთ პარამეტრები, ან RUN-ში ვკრიფავთ ბრძანებას Telnet. გამოსულ კონსოლის ფანჯარაში კი ვკრიფავთ ბრძანებას open 192.168.1.1 მოთხოვნილი იქნება პაროლი. როგორც ზემოთ ვახსენეთ თუ პაროლი იცით ვაგრძელებთ მუშაობას, თუ არა და ზარი პროვაიდერთან :-).

ბროუზერის ვარინტი კონსოლისგან განსხვავდება უფრო მარტივი და ინტუიციურად მისახვედრი მენიუთი, თუმცა კავშირისას პაროლის გარდა მოთხოვნილი იქნება მომხმარებლის სახელიც.

თავგზა რომ არ აგებნათ ავხსნი ჯერ ვებ ინტერფეისს, შედმეგ კი კონსოლის ვერსიას.
თუ სწორი სახელი და პაროლი დავასახელეთ, მაშინ გამოვა ახალი ფანჯარა, სადაც შეგიძლიათ სხვადასხვა პუნქტები ამოირჩიოთ. აქ განხილული მოდემის შემთხვევაში (თუ თქვენი მოდემის მენიუ განსხვავდება, მაშინ გადაიკითხეთ შესაბამისი მოდემის პასპორტი, თუ ხელთ არ გაქვთ მოიძიეთ იგი მწარმოებლის საიტზე PDF ფორმატში, ყველა მოდემის პასპორტი უფასოდ ვრცელდება) მოგვიწევს Advanced განყოფილებაში NAT პუნქტის ამორჩევა. გამოსულ ახალ ფანჯარაში ვირჩევთ SUA only და მის გასწვრივ არსებულ ღილაკს Edit Detals ვაწვებით. ვხვდებით ჯადოსნურ გვერდზე სადაც შეგვიძლია მოდემს მივუთითოთ რა სად გადაამისამართოს. მაშ ასე პირველ პუნქტში შეგიძლიათ მოდემს მიუთითოთ რომ ყველა მოთხოვნა გადამისამართებული იყოს რომელიმე კონკრეტულ IP მისამართზე, ან გაქვთ შესაძლებლობა რომ კონკრეტული პორტი კონკრეტულ IP-ზე გადაამისამართოთ. მაგალითად ზოგიერთ ორგანიზაციაში FTP სერვერი ერთ კომპიუტერზეა, WEB სერვერი კი მეორეზე, რა თქმა უნდა ორივეს სხვადასხვა პორტი და სხვადასხვა IP აქვს. მაშ ასე ჩვენ ჩავიფიქრეთ 21-ე და 4899 პორტების გადამისამართება ჩვენს კომპიუტერზე, ვთქვათ ჩვენი კომპიუტერის ლოკალური ქსელის IP მისამართია 192.168.1.55, ამ შემთხვევაში მეორე ცხრილში ვწერთ როუტერისადმი მომართული პორტის მოთხოვნის ნომერს, ანუ 21, თუ თქვენი სერვერი სტანდარტულ 21-ე პორტს იყენებს მეორე ველშიც იგივე 21 ჩაწერეთ თუ მოახერხეთ და თქვენს კომპიუტერზე პროგრამა სხვა პორტზე დააკონფიგურირეთ, მაშინ მეორე ველში ჩაწერეთ იმ პორტის ნომერი რომელზეც გადმოგზავნილი უნდა იყოს სტანდარტული 21 პორტის მოთხოვნა. ბოლო ველში კი ვწერთ ჩვენი კომპიუტერის IP-ს, ანუ 192.168.1.55. მორჩა. იგივეს ვიმეორებთ მესამე ხაზზე 4899 პორტის მიმართაც. ასე გააგრძელეთ მანამდე სანამ ყველა სასურველ პორტს არ მიუთითებთ. ბოლოს ძირს დააჭირეთ ღილაკს Save.

ახლა მოგიწევთ კიდევ Security განყოფილებაში გადასვლა, აქ მოდემს მიეთითება რა ტიპის კავშირი იყოს აკრძალული. მაგალითად Telnet კავშირი FTP, WEB, Ping და სხვა. მოხსენით ალამი იმას რომელიც გსურთ რომ დაშვებული იყოს დააჭირეთ ღილაკს Apply.

თუ თქვენს კომპიუტერზე შესაბამისი პროგრამული უზრუნველყოფა უკვე აყენია, მაშინ ყველაფერი იმუშავებს ამ მომენტიდან დაწყებული. მგონი ყველაფერი მარტივადაა.

ახლა გადავხედოთ Telnet ვერსიას. იმედია RUN-ი უკვე გამოიძახეთ და ბრძანება Telnet-იც აკრიფეთ, მაშინ გამოსულ კონსოლში აკრიფეთ open 192.168.1.1 მოთხოვნილი იქნება პაროლი, შეიყვანეთ. სწორი პაროლის შემთხვევაში მოხვდებით კონფიგურირების მენიუში. აქ განხილული მოდემის შემთხვევაში კონფიგურატორი გვიჩვენებს რომ NAT Setup-ში შესასვლელად უნდა ავკრიფოთ ციფრი 15 და დააჭირეთ Enter-ს. აქ გვაქვს ორი პუნქტი, ჩვენ გვჭირდება პუნქტი 2, ანუ NAT Server sets. ანუ ვაჭერთ ციფრს 2 და Enter. აქ გამოდის რამდენიმე პუნქტი რადგან პირველს უწერია Used for SUA only, ესეიგი ჩვენ სწორედ ეს გვჭირდება. ვირჩევთ პირველ პუნქტს. აქ უკვე ისრებით იმოძრავეთ და შეიტანეთ ინფორმაცია იმავე სტილში როგორც ზემოთ WEB ვარიანტში განვიხილეთ. როდესაც ყველაფერს მორჩები

Windows XP License Types(ანუ რას ნიშნავს ვინდოუსის სახელები) ;)

G_O_G_A — Sun, 03 May 2009 18:58:43 GMT

ხშირად ყოფილა შემთხვევები როდესაც გინახიათ Windows Xp ის რომელიმე ვერსია და მას სახელად ქონია "Windows Xp VOL" დავუშვატ რორესაც თქვენ ამ სტატიას გაეცნობით მიხვდებით ტუ რას წარმოადგენს ის Windows ი რომელსაც ნახავთ და კიდევ ერთს გეტყვის ნუ ენდობით ZverCD ის ვინდოუსებს რადგან ბევრი მათგანი ჰაკერების ნაჩალიჩარია და დასრულებული არააა რაც ბევრი პრობლემის წინაშე აყენებს კომპს!! მაშ ასე დავიწყოთ!!

Windows XP License Types

CCP
Compliance Checking Program (Upgrade Version)

EVL
evаluation Version

FPP
Full Packaged Product (Retail Version)

OEM
Original Equipment Manufacturer

RTM
Release To Manufacturing

Select
Select (License for 250 or more PCs)

VLK
Volume License (Product) Key

VOL
Volume (License)

=======================

Windows XP Disc Labels

Windows XP Professional and Home MSDN
WXPHFPP_EN

Windows XP Media Center Edition
EN_WINXPMCE

Windows XP Professional Retail
WXPFPP_EN

Windows XP Home Retail
WXHFPP_EN

Windows XP Professional Upgrade
WXPCCP_EN

Windows XP Home Upgrade
WXHCCP_EN

Windows XP Professional OEM
WXPOEM_EN

Windows XP Home OEM
WXHOEM_EN

Windows XP Professional Corporate/Volume
WXPVOL_EN

Windows XP Home Corporate/Volume
WXHVOL_EN

Windows XP Professional 120-day evаluation
WXPEVL_EN

=================================

Windows XP SP2 Disc Labels

Windows XP SP2 Disc Labels

Windows XP Professional (SP2) Retail
VRMPFPP_EN

Windows XP Home (SP2) Retail
VRMHFPP_EN

Windows XP Professional (SP2) Upgrade
VRMPCCP_EN

Windows XP Home (SP2) Upgrade
VRMHCCP_EN

Windows XP Professional (SP2) OEM
VRMPOEM_EN

Windows XP Home (SP2) OEM
VRMHOEM_EN

Windows XP Professional (SP2) VLK/Corporate/Volume
VRMPVOL_EN

Windows XP Home (SP2) VLK/Corporate/Volume
VRMHVOL_EN

Windows XP Professional (SP2) MSDN
VRMPFPP_EN

Windows XP Home (SP2) MSDN
VRMHFPP_EN